كه فرموده شده : « مُنَزِّهى بِمُجالَسَةِ أَوْلِيائِهِ » و آنان را نيز در روح و ريحان و پاكيزگىهاى معنوى خاصّى و بندگى مورد پسند حضرت حقّ سبحانه قرار مىدهد كه فرموده شده : « وَ مُرافَقَةِ أَحِبّائِهِ فِى رِياضِهِ » و در نتيجه به مشاهدات و تجليّات اسماء الهى نايل مىسازد كه فرموده شده « وَ ساقِىَّ بِمُؤانَسَتِهِ مِنْ نَمِيرِ حِياضِهِ . » و با مجاورت و همجوارى و انس با كمالات الهى ، از گناهان وجودى و توجّه به كمالات نفسانى نجات حاصل مىنمايد و به قرب ذاتى و ديدن ( با نور ايمان و ديده دل ) ذات الهى با ديد او و عينيت‌دادن كمالاتش با ذات راه مىيابد كه مىفرمايد : « وَ رافِعِى بِمُجاوَرتِهِ مِنْ وَرْطَةِ الذُّنُوبِ إِلى رَبْوَةِ التَّقْرِيبِ » و در نتيجه ، به ولايت مطلقه الهى راه پيدا خواهد كرد و به مقام عزّت الهى نايل شده و از خضوع در مقابل كمالات خويش و آن‌ها را از خود ديدن كه - خطايى است ناپسنديده - بازداشته خواهد شد كه مىفرمايد : « وَ مُبَدِّلِى بِوِلايَتِهِ عِزَّةَ الْعَطايا مِنْ ذِلَّةِ الْخَطايا . » آن چه در اين بخش بايد مورد توجّه خوانندگان قرار گيرد ( براى مفهوم شدن جمله‌هاى دعا ) ، دو مطلب است . اوّل آن كه معلوم شود اولياى خداوند متعال كيانند و دوّم شناخت محبوب‌هاى الهى . امّا بيان دعا ( در هر يك از دو امر ) را نسبت به امامى كه آن را قرائت فرموده ، بايد به حساب خودش - عليه‌السّلام - معنى نمود و نسبت به ديگران اكتفا مىكنيم به بيان بعضى آيات و احاديث كه در اوّلين مرحله ، آن دو ( يعنى آيات و احاديث ) را بايد درباره‌ى انبيا - عليهم‌السّلام - و اوصيايشان - عليهم‌السّلام - گفت و سپس تابعين واقعى آنان ( البته با شرايط آمادگى مجالست اينان با آن بزرگواران ) خداوند مىفرمايد : - فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَنْ تُرْفَعَ وَ يُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ يُسَبِّحُ لَهُ فِيها بِالْغُدُوِّ وَ الْآصالِ * رِجالٌ لا تُلْهِيهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ وَ إِقامِ الصَّلاةِ وَ إِيتاءِ الزَّكاةِ يَخافُونَ يَوْماً تَتَقَلَّبُ فِيهِ الْقُلُوبُ وَ الْأَبْصارُ « 1 »

--> ( 1 ) . سوره‌ى نور ، آيات 36 و 37 .