- « يَابْنَ أَبىيَعْفُورٍ ، إِنَّ اللَّهَ واحِدٌ مُتَوَحِّدٌ بِالْوَحْدانِيَّةِ ، مُتَفَرِّدٌ بِأَمْرِهِ . فَخَلَقَ خَلْقاً فَقَدَّرَهُمْ بِذلِكَ الْأَمْرِ ، فَنَحْنُ هُمْ يَا ابْنَ أَبىيَعْفُورٍ ، فَنَحْنُ حُجَجُ اللَّهِ فِى عِبادِهِ ، وَخُزّانُهُ عَلى عِلْمِهِ وَ الْقائِمُونَ بِذلِكَ . » « 1 » اى پسر ابىيعفور ، خداوند يگانه است و در يگانگىاش بىهمتا و در امر و فرمان خويش يكتا است ، پس آفريده‌هايى را با آن امر خويش آفريد و مقدر نمود ، و ما همان‌هاييم . اى پسر ابىيعفور ؛ پس ما حجت خدا در ميان بندگان و گنجينه داران دانش خدا و برپادارندگان آن هستيم . - « إِنَّ اللَّهَ خَلَقَنا فَأَحْسَنَ خَلْقَنا ، وَ صَوَّرَنا فَأَحْسَنَ صُورَتَنا ، فَجَعَلَنا خُزّانَهُ فِى سَماواتِهِ وَ أَرْضِهِ وَ لَوْلانا ما عُرِف‌َاللَّهُ . » « 2 » خداوند - عزّوجلّ - ما را آفريد و نيكو آفريد و ما را نگارگرى كرد و نيكو نگارگرى كرد و گنجينه داران خود در آسمان و زمين قرار داد و اگر ما نبوديم ، هرگز عبادت خدا به درستى انجام نمىشد . درباره‌ى آيه‌ى شريفه‌ى : صِراطِ اللَّهِ الَّذِي لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ أَلا إِلَى اللَّهِ تَصِيرُ الْأُمُورُ « 3 » ؛ ( راهِ همان خدايى كه آن چه در آسمان‌ها و آن چه در زمين است از آنِ اوست . هشدار كه [ همه‌ى ] كارها به خدا بازمىگردد . ) آمده است : « يَعْنِى عَلِيّاً ، إِنَّهُ جَعَلَ عَلِيّاً - عليه‌السّلام - خازِنَهُ عَلى ما فِى السَّماواتِ وَ ما فِى الْأَرْضِ مِنْ شَىْءٍ وَ ائْتَمَنَهُ عَلَيْهِ أَلا إِلَى اللَّهِ تَصِيرُ الْأُمُورُ . » « 4 » مقصود از آن على - عليه‌السّلام - است ؛ زيرا خداوند على - عليه‌السّلام - را گنجينه‌دار خود بر تمام اشيا در آسمان‌ها و زمين و مورد اعتماد خود قرار داده است . « هان ! آگاه باشيد كه همه‌ى امور ، به سوى خدا باز مىگردد » . و مراد از « آمِنُهُ » در جمله دوم دعاى فوق ، آن بزرگواران - عليهم‌السّلام - باشند به بيانى كه در معنى جمله اوّل براى « وَ لا يَخافُ آمِنُهُ » نموديم ، زيرا خداوند است كه آنان - عليهم‌السّلام - را از ترس از غير خود ايمن نموده است .

--> ( 1 ) . بحارالانوار ، ج 26 ، ص 106 ، حديث 8 . ( 2 ) . بحارالانوار ، ج 26 ، ص 107 ، حديث 10 . ( 3 ) . سوره‌ى شورى ، آيه‌ى 53 . ( 4 ) . بحارالانوار ، ج 26 ، ص 108 ، حديث 14 .