3 . تقاضا كننده‌ى حاجت فوق ، شخصيّتى چون حضرت سجّاد - عليه‌السّلام - مىباشد كه همواره در زمان حياتش در كشاكش مشكلات ظاهرى و روحى بوده است . 4 . بايستى به ضعف و شدّت مشكلات و چگونگى صبر در مقابل آن‌ها ، نظر دقيق داشت . 5 . لازم است در معناى كلام فوق ، شخصيّت تقاضا كننده و موقعيّت گفتار او - عليه‌السّلام - را در نظر گرفت . 6 . بايد ديد خداوند متعال ، از ابتلاى بندگانش چه فرض و نظرى را اراده فرموده است . ترس معصوم - عليه‌السّلام - از غلبه جنبه عنصرى بر مقام روحانيت خويش پس از عنايت به اين مقدّمه ، شايد بتوان علّت تقاضاى حاجت فوق ؛ بلكه حوايج ده‌گانه را نسبت به آن بزرگوار به دست آورد ؛ زيرا بشر - اگرچه امام معصوم - عليه‌السّلام - باشد و جنبه روحانيّتش بر عالم خاكيش غالب باشد - تا زمانى كه در زندان عالم طبع به سر مىبرد ، همواره از آن ترس دارد كه مبادا كشاكش عالم عنصرى ، وى را از جنبه روحانيّتش جدا كند و به همين دليل از خداوند تقاضاى غلبه بر آن را تا پايان عمر مىنمايد و مىگويد : « وَ اجْعَلْ نَفْسِى بِقَدْرِكَ . . . صابَرةً عَلى نُزُولِ بَلائِكَ . . . » و معلوم است مصيبت و ابتلاء ، هر اندازه سخت‌تر و سنگين‌تر باشد ، صبر بر آن مشكل‌تر و تقاضاى حوايج دوازده‌گانه لازم‌تر مىباشد . جريان كربلا واقعه اسفناكى بوده كه در دنيا نظيرى براى آن نمىتوان پيدا كرد . متجاوز از هزار و سيصد سال است كه دوست و دشمن از درك تحمّل آن شگفت‌زده و انگشت تعجّب به دندان گرفته و بر آن مىگريند ، چگونه ممكن است امامى كه آن جريان را از اوّل تا به آخر ديده و پس از آن از ناراحتى در بيابان خيمه زده و به تنهايى زندگى كرده ، در اين امر افسرده خاطر نباشد و از خداوند تقاضاى دوام بر امور دوازده‌گانه را ننمايد و صبر بر آن مصائب را از او نخواهد ؟ !