خلاصى از گناهان و شر در عالم طبيعت ؛ آن چه معصومين از آن محفوظند حاجت سوّم در بخش فوق ، تقاضاى جدا نمودن خواننده مؤمن توسط خداوند است از هر بدى و زشتى كه محمّد و آل او را از آن پاكيزه نموده است . قطعاً منظور از تمام بدىها ، مشكلات عالم طبيعت نيست ؛ زيرا آنان ، همواره در سختىها و ابتلائات اين جهان مىزيسته‌اند و آن‌ها را بد نمىديده‌اند ، پس بايد معناى جمله دعا : « مِنْ كُلِّ سُوءٍ أَخْرَجْتَ مِنْهُ مُحَمَّداً وَ آلَ مُحَمَّدٍ » چيز ديگرى باشد ، و آن ، خلاصى داشتن آن بزرگواران - عليهم‌السّلام - است از گناهان ، گرفتارى و بدىهايى كه نفس و شيطان و تعلّقات عالم طبيعت به هر كس تحميل مىنمايد . در جمله گذشته : « أَنْ تُدْخِلَنى فِى كُلِّ خَيْرٍ . . . » و اين جمله دعا : « وَ أَنْ تُخْرِجَنى . . . » معصومين - عليهم‌السّلام - مؤمنين و خوانندگان را توجّه مىدهند كه آن را كه خود - عليهم‌السّلام - دارا مىباشند و امورى را كه محفوظ از آنند ، از خداوند بخواهند ، تا حضرت حق ، آنان را هم به رحمت واسعه خويش عنايت فرمايد و محفوظ دارد . امكان نيل به كمالات والاى معصومين - عليهم‌السّلام - براى تمامى افراد بشر از اين دو فراز و نيز بيان بخش ششم ( كه مىآيد ) ، به خوبى روشن مىشود كه بندگان الهى ، غير از معصومين - عليهم‌السّلام - را قدرت و توانايى بر آن گونه شدن به قدر توسعه وجودى و توانايىشان وجود دارد ( و اين كمالات غير از مقام انتصابات الهى است كه اختصاص به خود آن‌ها دارد . ) علاوه معصومين - عليهم‌السّلام - نيامده‌اند تا تنها خود كمالات را ( غير از مقام انتصابى الهى ) داشته باشند . بالاتر از اين بيان ، اين كه خداوند همه بشر را بر فطرت توحيد آفريده و همه اسامى خود را به آنان تكويناً تعليم نموده و اقتضاى نايل شدن به كمالات را در همه نهاده ، تنها خواستن و به وظايف الهى عمل نمودن به راهنمايى معصومين - عليهم‌السّلام - است كه سبب مىشود حجاب از فطرت نهفته شده هر فرد برداشته و كمالات درونىاش ظاهر گردد .