وجه برترى تكبير نسبت به تسبيح و تحميد پس از بيانات فوق شايد بتوان معناى حديث : « أَلتَّسْبِيحُ نِصْفُ الْإِيمانِ ، وَالْحَمْدُللَّهِ يَمْلَأُ الْميزانَ ، وَأَللَّهُ أَكْبَرُ يَمْلَأُ ما بَيْنَ السَّمآءِ وَالْأَرْضِ . » « 1 » ؛ ( خداوند را به پاكى كردن ، نيمه‌ى ايمان است و ستايش او ترازوى [ عمل ] را لبريز مىكند و تكبير او ميان آسمان و زمين را پُر مىكند . ) را حلّ نمود ؛ زيرا با آن كه هر سه جمله را به اعتبارى مىتوان تسبيح حق سبحانه ناميد ، ولى تكبير نسبت به آن دو برترى داده شده ، چرا كه جا براى هيچ چيز جز ذات حق سبحانه نمىگذارد ، تأمّل . دعاى بعد از نماز هزار و يك « قل هو اللَّه » توجه به توحيد خالص و قطع اميد كلى از غير حق تعالى از جمله دعاهاى شب عيد فطر و اوّل ماه شوّال ، دعاى بعد از نماز هزار و يك « قُلْ هُوَ اللَّهُ » است . در اين دعا ، علاوه بر توجّه دادن خواننده بر توحيد خالص - با هزار و يك مرتبه سوره توحيد در نماز و ذكر لفظ جلاله بعد از نماز كه اسم براى ذات مستجمع جميع كمالات حق سبحانه است - او را ذيل هر لفظ جلاله به كمالات و نام‌ها و صفات حضرت حق - كه مندرج در اسم جلاله است - متوجه مىسازند ، تا آمادگى كامل براى برداشت جوايز روز عيد پيدا نمايد و بفهمد كه جز به خداوند ، نمىتوان نسبت به حوايج ظاهرى و معنوى و اخروى اميد داشت . شفيع قرار دادن نام‌هاى الهى ممكن است غرض از ذكر نام‌هاى الهى ، شفيع قرار دادن آن‌ها براى برآورده شدن حوايج باشد ، چنان چه در دعاى سجده‌ى فوق ، به طور سربسته به اين معنى اشاره

--> ( 1 ) . وسائل الشيعه ، ج 4 ، ص 1205 ، باب 31 ، حديث 1 .