( 386 ) « يا أَمَلاهُ ! يا غايَةَ رَغْبَتاه ! أَسْأَلُكَ بِكَ يا أَللَّهُ ! أَنْ لا تُشَوِّهَ خَلْقِى بِالنّارِ . . . » « 1 » اى آرزوى من ! اى منتهاى خواهش و رغبتم ! اى خدا ! از تو خواهانم كه آفرينش [ و روى ] مرا با آتش [ جهنّم ] زشت نگردانى . . . نهايت گرايش و آرزوى بشر و راه نيل به آن اين جمله‌ها ، درصدد بيان آن است كه بايد آرزوى بشر و نهايت گرايش و رغبتش خدا باشد ، نه تعلّقات و امور ناپايدارى كه عالم خلقى را دچار ناملايمات دنيوى و آتش اخروى مىنمايند . جمله‌ى « أَسْأَلُكَ بِكَ يا أَللَّهُ » نيز بيانگر آن است كه تنها به حضرت حقّ سبحانه و عنايات او مىتوان حضرتش را نهايت رغبت و آمال خود قرار داد و از عذاب الهى مصون و محفوظ ماند . دعاى بعد از دو ركعت از هشتاد ركعت شب نوزدهم ( 7 ) اين دعا در بردارنده‌ى نكات بسيار جالبى است كه به ذكر سر فصل‌ها و نكات آن بسنده مىشود : ( 387 ) « أَللَّهُمَّ ! خَلَقْتَنِى ، فَأَمَرْتَنِى وَ نَهَيْتَنِى وَ رَغَّبْتَنِى فِى ثَوابِ ما بِهِ أَمَرْتَنِى وَ رَهَّبْتَنِى عِقابَ ما عَنْهُ نَهَيْتَنِى . » « 2 » خداوندا ! مرا آفريدى ، پس امر ونهيم فرمودى و به پاداش آن چه امر فرمودى ، تشويق نمودى و از عذاب و كيفر آن چه نهى فرمودى ، بيم دادى .

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 173 . ( 2 ) . همان .