تو بدان آگاه ترى ، براى من كفايت فرما . پناه آورنده‌ى به تو سرافراز و ثنايت بزرگ است و معبودى جز تو نيست . علّت ذكر جمله‌هاى توحيدى پيش از حوايج پيش از بيان دو خواسته‌ى ياد شده در اين فراز ، بايد توجّه كرد كه ذكر اين دو حاجت در پى جمله‌هاى دو فراز گذشته ، اين نكته را به خواننده گوشزد مىكند كه وقتى مىتواند به حوايج خويش دست يابد كه تنها توجّه و اعتصام و توكّل و اطمينان و اميد او به خداوند باشد و غير او را در نظر نداشته باشد . نيز ممكن است براى آماده كردن خواننده ، جهت قطع اميد از غير حضرت حقّ سبحانه باشد . مقصود از ما أَهَمَّنى و مالا يُهِمُّنى قطعاً منظور از « ما أَهَمَّنِى » در مرحله‌ى اوّل ، وصول به غرض غايى از خلقت و تمام امورى است - اعمّ از امور مادّى و معنوى - كه در اين امر نقش دارند و مراد از « ما لا يُهِمُّنِى » ، چيزهايى است كه براى رسيدن به غرض غايى از خلقت ضرر داشته و مانع از وصول به آن مىشود و يا از سرعت وصول به آن مىكاهد . احتمال ديگر اين است كه مقصود از اين دو ، « ما أَهَمَّنِى وَ ما لا يُهِمُّنِى » امورى باشد كه به اعتبار مراتب ايمان افراد متفاوت است و به نفع و يا ضرر آن‌ها است . از اين رو ، بلافاصله مىفرمايد : « وَ ما أَنْتَ أَعْلَمُ بِهِ مِنِّى . » و جمله‌هاى : « عَزَّ جارُكَ . . . » ، ممكن است اشاره به معناى اوّل « ما أَهَمَّنِى » بوده و كنايه از اهميت وصول به غرض غايى از خلقت باشد . ( 375 ) « أَللَّهُمَّ ! صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ ، وَ عَجِّلْ فَرَجَهُمْ . » « 1 »

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 172 .