آن چه در جهان هستى آفريده ، ظهور يافته‌ى اين دو دسته اسامى و صفات هستند و به ديگر بيان ، اسم‌ها و صفات جلالى و جمالى ، تركيب و بقا و جلوه‌ى دو جهان را تشكيل مىدهند ؛ زيرا تاريكى است كه به نور ارزش مىدهد ، جهنّم است كه به بهشت بها مىبخشد و همچنين در تمام امور ديگر « تو خود حديث مفصّل بخوان از اين مجمل . » اين جا است كه مىتوان به معناى جمله‌ى ياد شده پى برد و شايسته نيست كه گفته شود : چرا خداوند شرّ و ضدّ خير را خلق نموده است ؟ افزون بر اين ، از خداوند غير از خير و خوبى صادر نمىشود . بنابراين ، ذكر تعبير ياد شده در اين جا به اعتبار مقايسه‌ى متعارف بين عموم مردم ، ميان خير و شرّ است . ( 363 ) « أَلْواحِدُ الْأَحَدُ الصَّمَدُ الّذِى لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ ، وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُواً أحَدْ . . . عالِمُ الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةِ الرَّحْمانُ الرَّحِيمُ . . . أَلْمَلِكُ الْقُدُّوسُ السَّلامُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَيْمِنُ الْعَزِيزُ الْجَبّارُ الْمُتَكَبِّرُ سُبْحانَ اللَّهِ عَمّا يُشْرِكُونَ . . . أَلْخالِقُ الْبارِئُ الْمُصَوِّرُ ، لَكَ [ لَهُ ] الْأَسْمآءُ الْحُسْنى ، يُسَبِّحُ لَكَ ما فِى السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ ، وَ أَنْتَ اللَّهُ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ . » « 1 » خداوند يگانه بىهمتايى كه همه‌ى موجودات آهنگ او را دارند ، خدايى كه نه زاده و نه زاييده شده و هيچ همتايى براى او نيست . . . آگاه به نهان و آشكار و رحمت گستر و مهربان است . . . فرمانرواى بسيار پاكيزه ، سالم ، ايمنى دهنده و فايق و چيره [ بر هر چيز ] و سرافراز باشكوه [ يا : جبران كننده ] و بزرگمنش است . پاك و منزّه است خداوند از آن چه به او شرك مىورزند . . . آفريننده ، پديد آورنده و چهره نگارى كه تمام نام‌ها [ و

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 169 .