دعاى روز بيست و سوّم ماه رمضان ( 628 ) « أَللَّهُمَّ اغْسِلْنِى فِيهِ [ فِى هذَا الْيَوْمِ ] مِنَ الذُّنُوبِ ، وَ طَهِّرْنِى فِيهِ مِنَ الْعُيُوبِ ، وَامْتَحِنْ فِيهِ قَلْبِى بِتَقْوَى الْقُلُوبِ . يا مُقِيلَ عَثَراتِ الْمُذْنِبِينَ ! بِرَحْمَتِكَ يا أَرْحَمَ الرّاحِمِينَ ! » « 1 » خداوندا ! در اين [ روز ] مرا از گناهان شستشو ده و از عيب‌ها پاكيزه گردان . و دلم را براى [ پذيرش ] تقواى دل‌ها بگشاى ، اى در گذرنده از لغزش‌هاى گناهكاران ! به رحمتت ، اى مهربان‌ترين مهربان‌ها ! در اين دعا ، سه حاجت بسيار بزرگ از خداوند تقاضا شده است : 1 . شستشو از گناهان ؛ 2 . پاكيزگى از تمام عيوب ؛ 3 . پس از دو امر گذشته تقواى دل و قلب . گناهان ، عيب‌ها و نبودن تقوا ؛ ريشه ابتلائات ظاهرى و باطنى تمام ابتلائات ظاهرى و باطنى بشر در مرحله‌ى اوّل ، با گناهان او ربط دارد . و پس از آن ، عيب‌هاى ظاهر ايشان مؤثرند كه تمام گناهان و عيوب ، در واقع برخاسته از طبيعت خاكى بشرى مىباشد و در آخر تقوا نداشتن دل و قلب . اگر خداوند بنده‌اى را به عنايات خويش از استجابت حوايج سه‌گانه برخوردار نمايد ، وى را در زمره‌ى عبّاد صالح خويش قرار داده و از قرب و انس با خود بهره‌مند ساخته است . و اگر در ابتلاى آن سه امر بماند ، همواره از قرب او سبحانه بىبهره خواهد بود ، بلكه به ابتلائات دنيوى و اخروى نيز گرفتار مىگردد . ماه رمضان وقت پاك شدن از ابتلائات و به قرب او سبحانه راه يافتن است ، از اين رو فرموده شده : « أَللَّهُمَّ اغْسِلْنِى . . . »

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 216 .