- « أَعْوَنُ شَىْءٍ عَلى صَلاحِ النَّفْسِ ، أَلْقَناعَةُ . » « 1 » يارى كننده‌ترين چيز بر صلاح و درستى نَفْس ، قناعت است . - « إِذا أَرادَاللَّهُ بِعَبْدٍ خَيْراً ، أَلْهَمَهُ الْقَناعَةَ فَاكْتَفى بِالْكَفافِ . » « 2 » هرگاه خداوند خير بنده‌اى را بخواهد ، قناعت كردن را به او الهام مىفرمايد و در نتيجه وى به كفاف و روزى به اندازه كفايت مىكند . ضرورت اتصاف به فضل و انصاف در ظاهر و باطن امّا درباره‌ى فضل و انصاف در جمله‌ى دعا : « وَ حُلَّنِى فِيهِ بِحُلِىِّ الْفَضْلِ وَ الْإِنْصافِ » ، مىتوان گفت مراد ، ظاهر و باطن است و هر دو اراده مىباشد ؛ زيرا به واسطه‌ى آرايش درون به فضيلت و انصاف است كه شخص در عمل و ظاهر هم به آن متلبّس مىگردد . در حديث آمده است : - « أَلْفَضِيلَةُ بِحُسْنِ الْكَمالِ وَ مَكارِمِ الْأَفْعالِ ، لا بِكَثْرَةِ الْمالِ وَ جَلالَةِ الْأَعْمالِ . » « 3 » فضيلت و برترى ، به كمال نيكو و كارهاى بزرگمنشانه حاصل مىشود ، نه به فراوانى دارايى و بزرگى اعمال . - « أَكْرِهْ نَفْسَكَ عَلَى الْفَضآئِلِ ، فَإِنَّ الرَّذائِلَ أَنْتَ مَطْبُوعٌ عَلَيْها . » « 4 » نفس خويش را بر فضايل و فرابستگىها وادار كن ، كه تو خود بر رذائل و صفت‌هاى پست سرشته شده‌اى . - « أَلْإِنْصافُ شِيمَةُ الْأَشْرافِ . » « 5 » انصاف ، شيوه و خوى بزرگان است .

--> ( 1 ) . فهرست موضوعى غرر و درر ، باب القناعة ، ص 327 . ( 2 ) . فهرست موضوعى غرر و درر ، باب القناعة ، ص 328 . ( 3 ) . فهرست موضوعى غرر و درر ، باب الفضائل ، ص 309 . ( 4 ) . همان . ( 5 ) . فهرست موضوعى غرر و درر ، باب الانصاف ، ص 383 .