زَحْزِحْنِى [ وَازْجُرْنِى ] فِيهِ [ عَنْ ] مُوجِباتِ سَخَطِكَ ، بِمَنِّكَ وَ أَياديكَ ، يا مُنْتَهى رَغْبَةِ الرّاغِبِينَ ! [ بِرَحْمَتِكَ يا أَرْحَمَ الرّاحِمِينَ ! ] » « 1 » خداوندا ! مرا در اين [ روز ] به واسطه‌ى متعرّض شدن معصيت [ يا : معاصىات ] خوار مگردان و با تازيانه‌هاى كيفرت مزن ، [ يا : مرا از تازيانه‌هاى كيفر و درّه‌ها و مهالك در پناه خويش درآور . ] و از امورى كه موجب خشم و ناخشنودىات مىگردد ، دور دار [ يا : جلوگيرى فرما ] ، به بخشش و نعمت‌هايت ، اى منتهاى خواهش رغبت كنندگان ! [ به رحمتت ، اى مهربان‌ترين مهربان‌ها ! ] گرفتارى به قهر و غضب الهى ؛ بالاترين خذلان و خوارى در اين دعا از امورى كه سبب خذلان و خوارى بندگان الهى شده و يا مىشود ، سخن به ميان آمده و تقاضاى رهايى از آن‌ها گرديده است ، تا خواننده بتواند از عنايت خاصّ او سبحانه در اين ماه بهتر بهره‌مند گردد ؛ زيرا هيچ خذلان و خوارى ، بالاتر از اين نيست كه كسى به سبب معاصى خويش ، به نقمت‌ها و سخط و غضب حضرتش گرفتار و از عنايت‌هاى خاصّ او بىبهره شده و از غرض غايى خلقت دور ماند و همواره از ديدار حضرت حقّ ( با نور ايمان و ديده‌ى دل ) محجوب باشد . از همين رو در آخر فرموده شده : « يا مُنْتَهى رَغْبَةِ الرّاغِبينَ ! » دعاى روز هفتم ماه رمضان ( 612 ) « أَللَّهُمَّ ! أَعِنّى فِيهِ [ فِى هذا الْيَوْمِ ] عَلى صِيامِهِ وَ قِيامِهِ ، وَاجْنُبْنِى [ وَ جَنِّبْنِى ] فِيهِ مِنْ هَفَواتِهِ وَ آثامِهِ ، وَارْزُقْنِى فِيهِ ذِكْرَكَ وَ شُكْرَكَ بِدَوامِهِ

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 129 .