از اسم رازق تمنّا داشت و همچنين امور ديگر معنوى و يا مادّى را نيز نمىتوان تصوّر كرد كه از اسمى نامناسب با آن‌ها پيدايش يافته باشد ؛ بنابراين ، نام‌هايى كه در فراز فوق ديده مىشود ، بايد نام‌هاى مختلف مناسب با هر مورد باشد ، نه يك اسم . اسمى كه به آن آسمان برپاست « قُلْتَ لِلسَّمآءِ : كُونى بِهِ ، فَقامَتْ » و اسمى كه به آن آسمان نگاه داشته شده تا بر زمين نيفتد : « تُمْسِكُ السَّمآءَ أَنْ تَقَعَ عَلَى الْأَرْضِ » و اسمى كه جناب حوّاء - عليهاالسّلام - آن را در مروه براى حل مشكل خود خوانده : « دَعَتْكَ بِهِ حَوّآءُ - عليهاالسّلام - بِالْمَرْوَةِ » و اسمى كه نوح - عليه‌السّلام - آن را خوانده براى نجات خود و همراهانش خوانده : « فَنَجَّيْتَهُ وَ مَنْ مَعَهُ فِى الْفُلْكِ الْعَظيمِ . » « 1 » ؛ ( پس او و همراهانش را در كشتى بزرگ ، نجات دادى . ) و همچنين نام‌هاى اسماى ديگرى كه در دعا آمده ، بايد اسم مخصوص به آن امر يا آن حاجت باشد . شايد با تأمّل كافى بتوان به آن‌ها پى برد . دلايل ذكر اسامى و صفات الهى در ادعيه مأثوره امّا چرا معصومين - عليهم‌السّلام - در بيشتر دعاها در ابتداء و يا در بخش‌هاى ديگر آن‌ها ، از كمالات الهى و نام‌ها و صفات او سبحانه براى قضاى حوايج خود و ديگران ياد مىكنند - چنان كه در اين دعا نام‌هايى كه انبيا - عليهم‌السّلام - و برجستگان او را به آن خوانده‌اند ذكر شده است - مىتوان علّت‌هاى مختلفى را يادآور شد : 1 . انصراف دادن نظر خواننده از توجّه استقلالى به خود و موجودات و اسباب و مسبّبات به تنهايى . 2 . شفيع قراردادن نام‌هاى الهى و خواندن آنان براى اداى حوايج . 3 . ( در اين دعا و شبيه به آن ) استفاده از اسماى خاصّ ( كه برجستگان از آن‌ها استفاده نموده‌اند و به حوايج خويش نايل گشته‌اند ) ، تا به بركت استجابت دعاى آنان به اسامى خاصّ ، حوايج خواننده نيز برآورده گردد .

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 262 .