كه مىفرمايد : « أَكْرَمَ مَصْحُوبٍ مِنَ الْأَوْقاتِ ، وَ يا خَيْرَ شَهْرٍ فِى الْأَيّامِ وَ السّاعاتِ ! . . . مِنْ شَهْرٍ قَرُبَتْ [ قُرِبَتْ ] فِيهِ الْآمالُ ، وَ نُشِرَتْ [ نُشِّرَتْ ] فِيهِ الْأَعْمالُ . . . مِنْ قَرينٍ جَلَّ قَدْرُهُ مَوْجُوداً » . « 1 » [ اى ] گرامىترين همدم و همنشين از ميان اوقات و اى بهترين ماه در ميان روزها و ساعت‌ها و لحظات ! . . . ماهى كه [ دست يافتن به ] آرزوها در آن نزديك و اعمال در آن گسترده و پخش گرديد . . . . همتا و همنشينى كه در حال وجودش ارج و قدر آن بزرگ بود . بيانات ديگرى كه در اين سلام‌ها ذكر شده ، به همين مطلب اشاره دارد . از طرفى مىتوان گفت مراد از عيد اولياء بودن ماه رمضان را ، همان ضيافت الهى به شهود خود دانست كه رسول‌اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - بنابر منقول ، در خطبه پيش از ماه بيان مىفرمايد : « شَهْرٌ دُعِيتُمْ فِيهِ إِلى ضِيافَةِ اللَّهِ . » « 2 » ماهى است كه در آن به ميهمانى خدا فراخوانده شده‌ايد . نيز ممكن است مراد از عيد بودن آن ماه ، به حساب شهود خاصّى باشد كه از بيان الهى : « لَيْلَةُ الْقَدْرِ خَيْرٌ مِنْ أَلْفِ شَهْرٍ » براى اولياى الهى در آن شب براى آنان حاصل مىشود . آنان كه همواره در انتظار آن حال شريف به سر مىبرده‌اند ، تا انسى خاص با محبوبشان داشته باشند . احتمال سوم قوىتر مىباشد ؛ زيرا تمام اهل ايمان از ضيافت الهى به قدر ايمان و ظرفيتشان و بيانات خطبه و بيانات سلام‌هاى بعد از اين استفاده مىكنند . اين اولياى اعظم‌اند كه مىتوانند بهره‌مند از مقام احديّت و محمود و تجليّات خاصّ الهى گردند ، چنان كه مىفرمايد : « يا عِيدَ أَوْلِيائِهِ الْأَعْظَمَ » ، واللَّه و اوليائه يعلم حقيقة معنى الجملة .

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 250 . ( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 2 .