قسمتى از كمالات و نام‌ها و صفات او - تبارك‌وتعالى - ستايش شده است كه با دقت در بيانات گذشته ، معناى بيشتر آن‌ها براى خوانندگان واضح مىگردد . امّا در اين فراز ، ذيل حمد الهى ، سخن از همه‌ى اشياء به ميان آمده و چون درك معناى آن‌ها براى همگان ممكن نيست ، مناسب است با ذكر مقدّمه‌اى پرده از معانى اين جمله‌ها ، برداشته شود . اوّلًا به نصّ كتاب و سنّت و عقل و شهود ، ظهور و بود و دوام هر چيز به خداوند - تبارك‌وتعالى - بوده و مىباشد و ثانياً به همين دليل تمام كمالات هر چيز ، به كمالات الهى قائم است و ثالثاً خداوند كنار از موجودات نبوده و نخواهد بود و او سبحانه با هر چيز و محيطِ به هر چيز مىباشد و عالم مُلكى و خلقى موجودات ، به عالم ملكوتى و امرى آن‌ها - كه ذات ربوبى با تمام كمالات است - بستگى دارد . با دقت و توجه كامل در اين سه مقدّمه ، ابهامى براى خواننده فهيم در معانى تواضع و ذلّت و استسلام و خضوع هر شىء در پيشگاه حضرت حق سبحانه و همچنين نسبت به درك عظمت و مالكيّت و هيبت و قدرت و عزّت او سبحانه ، باقى نمىماند ، به شرطى كه هر مظهر را به يك ديد نظر ننمايد . و امّا هرگز تعدّد در چهار كمال ( عظمت ، مالكيّت ، قدرت و عزّت ) در مقام ذات ربوبى - تبارك‌وتعالى - فرض نمىشود ؛ و در دعاى شريف هر كدام به اعتبارى فرموده شده است ، و گرنه كمالات الهى ، عين ذات او مىباشند . از بيان فوق ، معناى تسبيح و تحميد و سجده و غيره درباره‌ى موجودات و اشياى جهان هستى ، نسبت به حق - تبارك‌وتعالى - روشن مىشود و البته احتياج به تأمّل دقيق‌ترى دارد . اميد آن كه اين بيان مختصر ، توانسته باشد مشكل گشاى بسيارى از اين گونه كلمات الهى و معصومين - عليهم‌السّلام - گردد .