شونده و برگزيده و نابش تيره و جديد و نوش كهنه و خير و خوبى آن كدر و تار مىگردد ، هرچه از آن از دست برود [ مايه‌ى ] حسرت و افسوس و هر چه از آن به دست آيد ، امتحان و گرفتارى است ، مگر آن چه [ يا : كسى كه ] عصمت و نگاهداريى از ناحيه‌ى خداوند به او رسيده باشد . معناى دقيق ترك دنيا و لزوم عصمت از دلبستگى اين دعا به خواننده نمىگويد : اى آن كه تو از دنيا و سراپا محتاج به دنيايى ! از دنيا بهره مگير و دنيا و اهلش را دشمن بدار ؛ گويا در اين مقام است كه بفرمايد : به نظر استقلال و دلبستگى به دنيا منگر ، از آن بهره بگير ؛ امّا همه‌ى همّ خود را صرف آن مكن . دليل بر اين بيان ، جمله‌هاى ذيل دو جمله اوّل مىباشد : « فَإِنَّ خَيْرَها زَهيدٌ . . . » و از جمله‌ى آخر بخش اوّل اين دعا : « ما أُصيبَ مِنْها فِتْنَةٌ إِلّا مَنْ نالَتْهُ مِنْهُ عِصْمَةٌ » نيز روشن مىشود كه چرا به درخواست فوق « أَسْأَلُكَ أَنَفَةً عَنِ الدُّنْيا وَ بُغْضاً لِأَهْلِها » اهميّت داده شده ؛ زيرا [ پس از خواندن خداوند با پانزده اسم و صفت و كمال ] كسانى را كه خداوند به آنان منزلت عصمت و پرهيز از دلبستگى به دنيا داده و از دنيا بهره مىبرند ولى به نظر استقلال بدان نمىنگرند ، استثنا فرموده است ؛ چرا كه همه‌ى وجود بشر سراپا از دنياست و نمىتواند از دنيايى كه براى او خلق شده تا از آن بهره بگيرد ، استفاده نكند . اين برجستگى معنوى و عصمت الهى است كه وى را به اعتدال از بهره‌گيرى از دنيا وا مىدارد و باعث مىشود خداوند را در هيچيك از خواسته‌هاى دنيوى از ياد نبرد ، از اين رو در بخش ديگر اين دعا آمده است : ( 579 ) « أَللَّهُمَّ ! ، إِنِّى أَسْأَلُكَ الْعِصْمَةَ مِنْها وَ أَلّا تَجْعَلَنِى كَمَنِ اطْمَأَنَّ إِلَيْها وَ أَخْلَدَ إِلَيْها وَ اتَّبَعَ هَواهُ . » « 1 »

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 225 .