دعاى روز بيست و پنجم ماه رمضان ( 1 ) در اين دعا ، پس از خواندن خداوند به كمالاتى ( كه بيشتر آن‌ها از آيات شريفه اقتباس شده ) ، حوايج ذيل درخواست شده است : ( 572 ) « أَسْأَلُكَ . . . أَنْ تَعْفُوَ عَنِّى وَ تَفْتَحَ لِى أَبْوابَ الْخَيْرِ كُلِّها بِكَرَمِكَ وَ الرَّحْمَةِ وَ الْمَغْفِرَةِ [ كُلِّها ] بِجُودِكَ . » « 1 » از تو درخواست مىنمايم . . . كه از من درگذرى و به بزرگوارىات ، همه‌ى درهاى خير و به جود و بخششت [ همه‌ى درهاى ] رحمت و مغفرتت را به روى من بگشايى . مغفرت ، كليد درهاى خوبى از جمله‌ى اوّل : « أَنْ تَعْفُوَ عَنّى » كه اوّلين حاجت است ، معلوم مىشود ( به قرينه جمله‌ى وَ تَفْتَحَ لِى أَبْوابَ الْخَيْرِ كُلِّها و حوايج ديگر ) تا آمرزش الهى شامل حال بنده‌اى نشود ، درهاى خوبىها برويش بازنگشته و حوايج ديگرش برآورده نخواهد شد . و امّا درباره‌ى معناى « وَ تَفْتَحَ لِى أَبْوابَ الْخَيْرِ كُلِّها بِكَرَمِكَ . » احتمالات زير قابل تصور است : 1 . خيرات ، تنها امورى نيست كه بندگان آن را خير بدانند ؛ بلكه امورى است كه خداوند آن را براى بنده‌اش شايسته بداند ، اگر چه ابتلائات اين جهان باشد ، تا در نتيجه از آن معنويّت و آخرت نيك حاصل شود 2 . اگر اقتضاى رسيدن به همه‌ى خيرات در بشر مؤمن نبود ، تقاضاى فوق معنايى نداشت .

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 222 .