خداوندگارى بزرگ و گسترده ] ! و اى صاحب تسلّط و چيرگى و سربلندى ! اى زنده ! اى قيّوم [ برپا و برپادارنده‌ى همه‌ى مخلوقات ] ! اى نيكوكار ! اى مهربان ! اى بسيار مهربان و دلسوز ! اى بسيار بخشنده ! اى نو آفرين آسمان‌ها و زمين ! اى صاحب بزرگى و بزرگوارى ! اى صاحب نعمت‌هاى بزرگ و فراوان و [ صاحب ] بخششى كه هيچ كس و چيز نمىتواند آهنگ و قصد آن را بكند ! دليل تدبير الهى و لزوم عبوديت و خاكسارى در پيشگاه حق تعالى در ابتداى اين دعا « نَواصِينا بِيَدِك » بود و در اواسط آن مطالب گذشته و در اين فراز كه آخرين بخش دعاست ، هم خداوند متعال به نام‌ها و اوصاف فوق خوانده شده ، گويا امام - عليه‌السّلام - خواننده را با بيانات هشت‌گانه اين بخش ( علاوه بر خواندن خداوند به نام‌ها و صفات و كمالات كه براى برآورده شدن حاجات ذكر مىشود ) متوجه مىسازد كه چرا پيشانى بندگان به دست با كفايت اوست و چرا او پروردگارشان مىباشد و چرا بايد بنده‌ى او باشند و هكذا . اما در ميان حوايج اين دعا ، پس از خواندن خداوند متعال به كمالات گذشته ، دو درخواست قابل توجّه است كه فرموده شده : ( 566 ) « صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ عَلى آلِهِ ، وَاغْفِرْلِى ؛ إِنَّكَ أَنْتَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ . » « 1 » بر محمّد و آل او درود فرست و مرا بيامرز ، به راستى كه تو بسيار بخشاينده و مهربان هستى . از اين فراز ، اهميت صلوات و طلب رحمت براى محمّد و آلش ( با توضيحى كه در گذشته ذكر شد ) و در خواسته‌هاى اهل ايمان و نيز نقش مهم مغفرت و آمرزش بندگان

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 218 .