و يا تجلّيات كلامى الهى را با گوش دل بشنوى . و البته همه احتمالات مذكور قابل توجيه است ، واللَّه يعلم رزقنا اللَّه و ايّاكم . در حديث دوم آمده است : « لَوْ قَرَأَ رَجُلٌ لَيْلَةَ ثَلاثٍ وَ عِشْرينَ مِنْ شَهْرِ رَمَضانَ إِنّا أَنْزَلْناهُ فِى لَيْلَةِ الْقَدْرِ أَلْفَ مَرَّةٍ ، لأَصْبَحَ وَ هُوَ شَديدُ الْيَقينِ بِالْإِعْتِرافِ ما يَخْتَصُّ فِينا ، وَ ما ذاكَ إِلّا لِشَىْءٍ عايَنَهُ فِى نَوْمِهِ . » « 1 » اگر انسان در شب بيست و سوّم ماه رمضان ، هزار بار سوره‌ى « انا انزلناه فى ليلة القدر » را بخواند ، مسلّماً با حالتى كه يقينش نسبت به اعتراف به آن چه كه مخصوص ماست [ امر ولايت ائمه - عليهم‌السّلام - ] سخت و استوار است ، صبح مىكند و اين نيست مگر به دليل چيزى كه در خواب مشاهده نموده است . عمده چيزى كه در اين حديث بايد مورد توجّه خوانندگان عزيز قرار گيرد ، جمله‌هاى « شَدِيدُ الْيَقِينِ بِالْإِعْتِرافِ ما يَخْتَصُّ فِينا » مىباشد . ممكن است مراد از بيان فوق ، مقام و منزلت ظاهرى آنان در امر رسالت نبىّ - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - و وصايت آن بزرگواران - عليهم‌السّلام - و يا مقام و منزلت معنويشان - عليهم‌السّلام - ( كه همان مقام ولايت و نورانيّتشان ) است و يا منظور به اعتبار جمله « يختصّ فِينا » ، منزلت و مقام محمود و احديّتى است كه انبيا و اوصياى گذشته ، آن را نداشته‌اند و همه احتمالات فوق را مىتوان مورد نظر قرار داد . اما ممكن است مراد از جمله‌ى آخر : « إِلّا لِشَىْءٍ عايَنَهُ فِى نَوْمِهِ . » همان معنايى باشد كه در عالم خواب مشهود خواننده شود ؛ ولى اين معنى با لفظ « عاينه » بعيد به نظر مىرسد ؛ زيرا فرموده نشده « رآه فى نَوْمه » . بنابراين احتمال دارد مراد ، شهود برزخى در عالم بيدارى باشد كه در اصطلاح به آن « خلسه » مىگويند ، در نتيجه مىتوان ( به هر معنايى كه باشد ) گفت : مشاهده‌اى است كه در خواب يا بيدارى براى گوينده آن سوره حاصل مىشود ، رزقنااللَّه و ايّاكم .

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 211 .