( 559 ) « إِكْفِنِى مَؤُونَةَ خَلْقِكَ ، وَاكْفِنِى شَرَّ فَسَقَةِ الْعَرَبِ وَ الْعَجَمِ ، وَاكْفِنِى شَرَّ الْجِنَّ وَ الْإِنْسِ ، وَ شَرَّ كُلِّ ذِى شَرٍّ ، وَ شَرَّ كُلِّ دآبَّةٍ أَنْتَ آخِذٌ بِناصِيَتِها ، إِنَّ رَبِّى عَلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ ، وَ لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ إِلّا بِاللَّهِ الْعَلِىِّ الْعَظِيمِ . » « 1 » مرا از رنج و سختى خلق و از شرّ گناهكاران و فاسقان عرب و عجم و از شرّ جنيّان و انسان‌ها و شرّ و آسيب هر آسيب رسان و گزند هر جنبده‌اى كه تو [ موى ] پيشانى [ و تمام اختيار ] آن را گرفته‌اى ، كفايت فرما . به راستى كه پروردگارم بر راه راست استوار است و هيچ دگرگونى و قدرتى نيست ؛ جز به [ وسيله‌ى ] خداوند بلندپايه‌ى بزرگ . لزوم توجه به بر كنار نبودن حق تعالى از موجودات بشر تا خداوند را در كنارِ خويش و عالم فرض مىكند در كفايت او سبحانه نسبت به امور فوق در ترديد و شك و شرك بسر مىبرد و گمان مىكند خداوند عالم را خلق فرموده و كارهاى آن را به اسباب و مسببّات واگذار نموده تا آن‌ها خود به خود هر عملى را انجام دهند . ولى اگر از اين اشتباه با ادّله‌ى نقليّه‌ى كتاب و سنّت و بيانات عقلى و شهودى خارج شود ، خواهد دانست كه خداوند كنار از موجوداتش نيست و با احاطه به مظاهر عالم ، هر فعل و عملى را انجام مىدهد و امور فوق را نسبت به بشر كفايت مىنمايد ، از اين رو مىفرمايد : « أَنْتَ آخِذٌ بِناصِيَتَها » و : « إِنَّ رَبِّى عَلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ » و : « وَ لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ إِلّا بِاللَّهِ » ، و نمىفرمايد : « إِلّا مِنَ اللَّهِ » ؛ زيرا « باللَّه » درباره‌ى خداوند متعال آن جايى استعمال مىشود كه كار او سبحانه از كنار نباشد و بر صراط مستقيم بودن نيز ثابت مىكند كه او سبحانه از خلق انزوا نگرفته است . فتأمّل ايّها القارى العزيز .

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 216 .