2 . يا اين كه ؛ مرا به صفت ستّاريّت خويش متلبّس كن تا عيوب خلق را ناديده انگارم . 3 . به لحاظ اضافه‌ى « ستر » به كاف خطاب كه به حضرت حق اشاره دارد ، امكان دارد معنا اين باشد كه لباس خود را به من بپوشان تا آن كنم كه تو مىكنى . احتمال دومّ و سوّم از نظر محتوا به بيان جمله‌ى آينده نزديك‌تر است كه مىفرمايد : ( 340 ) « وَ نَضِّرْ وَجْهِى بِنوُرِكَ . » « 1 » و روى [ ملكوتم ] را به نور خويش بر افروخته گردان . برافروخته شدن روى ، به نور الهى مقصود از برافروخته شدن وجه انسان به نور الهى ، توجّه نداشتن به خود و كثرات عالم ، بلكه تنها نظر و توجّه داشتن به ملكوت خود و جهان هستى است كه حضرت حق آن را « وجه » ناميده و مىفرمايد : وَ كَذلِكَ نُرِي إِبْراهِيمَ مَلَكُوتَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ لِيَكُونَ مِنَ الْمُوقِنِينَ « 2 » و اين گونه ، ملكوت آسمان‌ها و زمين را به ابراهيم نمايانديم تا از جمله يقين‌كنندگان باشد . چنان كه حضرت ابراهيم - عليه‌السّلام - پس از غروب ماه ، ستاره و خورشيد ، ملكوت آن‌ها را مورد نظر قرار داد و فرمود : إِنِّي وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ حَنِيفاً وَ ما أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ « 3 »

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 162 . ( 2 ) . سوره‌ى انعام ، آيه‌ى 75 . ( 3 ) . سوره‌ى انعام ، آيه‌ى 79 .