( 547 ) « سُبْحانَ اللَّهِ الَّذِى يُنْشِىْء السَّحابَ الثِّقالَ . » « 1 » پاك و منزّه است خداوندى كه ابرهاى سنگين را پديد آورده است . دليل توجه به تسبيح خواننده در ابتداى دعا تسبيح ، همان منزّه بودن حضرت حق سبحانه مىباشد در چگونگى امور و كمالات از خصوصيّات عالم خلقى مظاهرش ؛ زيرا در ابتدايى كه هر خواننده به گفتار فوق و شبيهه به آن در دعاها و كتاب الهى برخورد مىكند ، ذهن و خيال او جز به معناى سطحى كه در ميان خودشان معمولًا دارند ، نمىتواند عنايت داشته باشد ؛ به همين دليل امام - عليه‌السّلام - در ابتداى دعا ، با ذكر « سُبْحانَ اللَّه » خواننده را توجّه مىدهد كه : خداوند را در امورات عالم ، مانند و خود گمان مكن و او را به پاكى از همه خصوصيّات خلقى بخوان ، لذا بلافاصله مىفرمايد : ( 548 ) « وَ يُسبِّحُ الرَّعْدُ بِحَمْدِهِ وَ الْمَلآئِكَةُ مِنْ خِيفَتِهِ . » « 2 » و رعد و تندر همراه با ستايش خدا و فرشتگان از بيم او ، تسبيح او را مىگويند . معناى تسبيح رعد و ملايكه با اين بيان به خواننده مىفرمايد : در عين اين كه رعد در نزول باران كاره‌اى به نظر مىرسد ، آن نيز تكويناً به تسبيح و تحميد حق سبحانه اشتغال دارد و خويش را كاره‌اى

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 214 . ( 2 ) . همان .