مىخواهد با اين بيان بفهماند آسمان‌ها و زمين‌ها و درياها و كوه‌ها در جهان هستى ، خود به خود كارى از آن‌ها ساخته نيست ، تدبير همه به دست با كفايت او سبحانه مىباشد و خود منزّه از آن‌هاست ، ( به بيانى كه گذشت ) نه تنها حضرتش خويش را منزّه از تمام آثار عالم هستى معرّفى مىفرمايد ، كه مظاهرش نيز با زبان تكوين و يا بىزبانى او را منزّه از خود و آثار و كمالاتشان مىدانند ، كه مىفرمايد : ( 539 ) « يُسَبِّحُ لَهُ الْحِيتانُ وَ الْهَوامُّ وَ السِّباعُ فِى الْآكامِ . » « 1 » ماهيان و حشرات [ سمّى و يا غير سمّى ] و درندگان در سنگلاخ‌ها ، او را تسبيح مىگويند . تسبيح تمام ذرّات عالم خداوند متعال در قرآن ، تسبيح نمودن را نه تنها به سه مورد فوق كه به تمام مخلوقات و ذرّات عالم وجود نسبت مىدهد و مىفرمايد : - سَبَّحَ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ « 2 » تمام آن چه در آسمان‌ها و زمين هستند ، تسبيح خدا را مىگويند . - سَبَّحَ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ « 3 » تمام آن چه در آسمان‌ها و زمين هستند ، تسبيح خدا را مىگويند . - يُسَبِّحُ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ « 4 » تمام آن چه در آسمان‌ها و زمين هستند ، تسبيح خدا را مىگويند . و آيات ديگر .

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 208 . ( 2 ) . سوره‌ى حديد ، آيه‌ى 1 . ( 3 ) . سوره‌ى حشر ، آيه‌ى 1 . ( 4 ) . سوره‌ى جمعه ، آيه‌ى 1 .