نيست و شريكى ندارد و اين كه حضرت محمّد [ - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - ] بنده و فرستاده‌ى اوست ، محبوبى جز او و اهل [ بيت ] او [ و همانند ايشان ] وجود ندارد . سپس به حجج اثنا عشر - عليهم‌السّلام - اقرار شده و پس از آن مىفرمايد : - « وَ أَنَّ الْأَنْبِياءَ دُعاةُ وَ هُداةُ رُشْدِكُمْ أَنْتُمُ الْأَوَّلُ وَ الْآخِرُ وَ خاتِمَتُهُ ، وَ أَنَّ رَجْعَتَكُمْ حَقٌّ لا شَكَّ فِيها ، وَ لا يَنْفَعُ نَفْساً إِيمانُها لَمْ تَكُنْ آمَنَتْ مِنْ قَبْلُ ، أَوْ كَسَبَتْ فِى إِيمانِها خَيْراً ، وَ أَنَّ الْمَوْتَ حَقٌّ ، وَ أَنَّ مُنْكِراً وَ نَكيراً حَقٌّ ، وَ أَنَّ النَّشْرَ حَقٌّ ، والْبَعْثَ حَقٌّ ، وَ أَنَّ الصِّراطَ حَقٌّ ، وَ أَنَّ الْمِرْصادَ حَقٌّ ، وَ أَنَّ الْمِيزانَ حَقٌّ ، وَ الْحِسابَ حَقٌّ ، وَ أَنَّ الْجَنَّةَ حَقٌّ وَ النَّارَ حَقٌّ وَ الْجَزآءَ بِهِما لِلْوَعْدِ وَ الْوَعيدِ حَقٌّ وَ أَنَّكُمْ لِلْشَّفاعَةِ حَقٌّ ، لا تُرَدُّونَ وَ لا تَسْبِقُونَ بِمَشِيَّةِ اللَّهِ ، وَ بِأَمْرِهِ تَعْمَلوُنَ ، وَ لِلَّهِ الرَّحْمَةُ وَ الْكَلِمَةُ الْعُلْيا ، وَ بِيَدِهِ الْحُسْنى وَ حُجَّةُ اللَّهِ النُّعْمى . . . » « 1 » و اين كه پيامبران [ ديگران را ] به سوى رشد و هدايتى كه شما دارا هستيد فراخوانده و رهنمون گشته‌اند ، شماييد اوّل و آخر و سرانجام و منتهاى آن [ هدايت ] و اين كه رجعت [ و بازگشت شما به دنيا ] حق است و هيچ شكى در آن نيست و ايمان هيچ كس ، اگر پيش از آن ايمان نياورده و يا در ايمان خويش كار خيرى را كسب ننموده باشد ، سودى به او نخواهد بخشيد و اين كه مرگ و [ دو فرشته‌ى ] منكر و نكير و زنده شدن و برانگيخته شدن و [ پل ] صراط و كمين [ و در كمين بودن حضرت حق ] و ترازوى [ اعمال ] و حساب كشى و بهشت و آتش [ جهنّم ] و جزا و پاداش داده شده به آن دو به واسطه وعده به ثواب و عذاب و شفاعت شما حق است و كسى شما را ردّ نمىكند و بر شما پيشى نمىگيرد و شما به خواست و دستور خدا عمل مىكنيد و رحمت و سخن والاتر از آن خداست و [ نعمت ] نيكوتر و حجّت و دليل ارزانى داشته شده‌ى خدا به دست [ و در اختيار ] اوست . . .

--> ( 1 ) . بحارالانوار ، ج 102 ، ص 94 .