دعاى شب نوزدهم ماه رمضان ( 3 ) ( 479 ) « أَللَّهُمَّ ! إِنِّى أَمْسَيْتُ لَكَ عَبْداً داخِراً ، لا أَمْلِكُ لِنَفْسِى نَفْعاً وَ لا ضَرّاً ، وَ لا أَصْرِفُ عَنْها سُوءاً ، أَشْهَدُ بِذلِكَ عَلى نَفْسِى ، وَ أَعْتَرِفُ لَكَ بِضَعْفِ قُوَّتِى وَ قِلَّةِ حِيلَتِى . » « 1 » خداوندا ! من با حالتى كه بنده‌ى ذليل توام و توان آن را ندارم كه سود و زيانى به نفس خويش برسانم و يا بدى را از آن باز دارم ، شب نموده‌ام . به همين [ مطلب ] عليه خود گواهى مىدهم و به ضعف قدرت و بيچارگىام در درگاه تو ، اعتراف مىنمايم . لزوم توجه به فقر خويش هنگام دعا اين فراز ، كلام كسى است كه به فنا و فقر و عبوديّت واقعى خويش راه يافته و مخلَص شده است كه اوّلين آنان انبيا و اوصيا ايشان - عليهم‌السّلام - و پس از آنان تابعين واقعى آن‌ها مىباشند و اگر ديگران به اين گفتار امر شده باشند ، اوّلًا از واقع امر اخبار داده‌اند و ثانياً معصوم - عليهم‌السّلام - ( با اين بيان ) خواننده را به بيچارگى و نادارى او توجه مىدهد ، تا در مقام خواستن حوايج ذيل ، از اعتماد به نفس خويش جدا باشد و دعا و خواسته‌هايش به مرحله‌ى اجابت قرين گردد . اميد است هر خواننده ، نسبت به بيان جمله‌هاى توحيدى فوق از توضيحات گذشته و آينده آگاهى پيدا كند .

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 188 .