حاصل مىشود كه انسان صبر را از خود نبيند ، بلكه از خدا و به خدا ببيند ، چنان كه خداوند مىفرمايد : وَ اصْبِرْ وَ ما صَبْرُكَ إِلَّا بِاللَّهِ وَ لا تَحْزَنْ عَلَيْهِمْ « 1 » و شكيبايى پيشه كن ، و صبر تو جز به خدا نيست . حصول چنين صبرى كه حاكم و غالب بر قضا و قدر شود و انسان بتواند در برابر امور نامطلوب صابر باشد و اثر نامطلوب در او نگذارد ، براى غير انبيا و اوصيا - عليهم‌السّلام - امكان دارد ؛ البته خداوند از هر كس به قدر ظرفيّت ايمانى او ، صبر مىطلبد و قضا و قدر الهى براى انبيا و اوصيا - عليهم‌السّلام - با قضا و قدر الهى براى ديگران متفاوت است و خداوند از آن‌ها به اندازه‌ى مراتب ايمان‌شان صبر و شكيبايى مىخواهد . بنابراين ، صبر در مقابل قضا و قدر براى آن‌ها به اندازه ظرفيّتشان خواهد بود . از اين رو ، شايسته است همه‌ى مؤمنان ، اين خواسته را از خداوند متعال تقاضا نمايند تا لغزشى براى آن‌ها در مقابل قضا و قدر حاصل نگردد . ثمرات صبر در برابر قضا و قدر الهى در اين فراز امور زير - كه همه نعمت‌هاى معنوى در دنيا و آخرت هستند - به عنوان آثار و نتايج صبر و شكيبايى حاكم و غالب بر قضا و قدر ياد شده است : 1 . صعود در خشنودى الهى : « وَاجْعَلْهُ لَنا صاعِداً فِى رِضْوانِكَ » و واقعاً چه نعمتى براى بنده بالاتر از اين كه خداوند در دو جهان از او راضى شود ؟ ! 2 . افزايش در حسنات صابر : « يُنْمِى فِى حَسَناتِنا » راستى چه نعمتى بالاتر از اين كه بدون انجام دادن حسنات بسيار ، خداوند در دو جهان بر اعمال نيك انسان بيفزايد ؟ ! نتيجه‌ى افزايش حسنات ، حصول برترى معنوى براى شخص صابر ( به اندازه‌ى مرتبه‌ى ايمانى او ) مىباشد كه به تفصيل در شش مورد آينده ذكر شده است .

--> ( 1 ) . سوره‌ى نحل ، آيه‌ى 127 .