همان گونه كه مرا در اين جهان با عطاى خود از خطاها آزاد ساختى ، در جهان ديگر هم مرا با كرم خود از عذابت آزاد نما ؛ نه به واسطه‌ى پرهيز من از اشتباه و خطا ، بلكه كرم تو مرا از عذاب خلاصى بخشد . نيز نيل به نعمت‌هاى اخروى و منزلت‌ها و مقام‌هاى و الا را به واسطه‌ى اعمال خود نبينم ؛ بلكه آن‌ها را نيز همانند بهره‌مندىهايم در دنيا ، از دست عنايت و تدبير تو ببينم . از اين رو ، بدون فاصله مىفرمايد : ( 419 ) « فَلَيْسَ ما تَبْذُلُهُ غَداً بِأَعْظَمَ مِمّا قَدْ مَنَحْتَهُ الْيَوْمَ مِنَ الرَّجآءِ ، وَ مَتى خابَ فِى فِنآئِكَ آمِلٌ ؟ ! أَمْ مَتَى انْصَرَفَ بِالرَّدِّ عَنْكَ سآئِلٌ ؟ ! » « 1 » پس آن چه فردا عنايت مىفرمايى ، بزرگ‌تر از اميدى كه امروز به من ارزانى داشته‌اى نيست . و كى آرزومندى در آستانه‌ى تو محروم و نوميد بوده است ؟ ! يا كى درخواست كننده‌اى به واسطه‌ى رانده شدن ، از درگاه تو بازگشته است ؟ ! اين چند جمله در مقام آن نيست كه بفرمايد : نعمت‌هاى جهان ديگر بزرگ نيست ، بلكه در مقام اين است كه بفرمايد : نعمت‌هاى اخروى و دنيوى هرچه باشند ، برخاسته از اميد به نعمت‌ها و عنايت‌هاى حضرت حقّ سبحانه مىباشد ، نه از اعمال و نتايج آن در آخرت . از اين رو ، باز در ادامه مىفرمايد : ( 420 ) « إِلهِى ! ما دَعاكَ مَنْ لَمْ تُجِبْهُ ؛ لِأَنَّكَ قُلْتَ : ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ ، وَ أَنْتَ لا تُخْلِفُ الْمِيعادَ ، فَصَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ - يا إِلهِى ! -

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 178 .