است ؛ زيرا اوّلًا : نمىفرمايد : « إِلى جَنَّتِةِ » ، بلكه با اضافه‌ى جنّت به كافِ خطاب مىفرمايد : « إِلى جَنَّتِكَ » از اين جا معلوم مىشود بهشت خاصّى تقاضا شده است . و ثانياً نمىفرمايد : « إِلى جَنَّتِكَ مَأَواه » مىفرمايد : « إِلى جَنَّتِكَ أَوْبَتَهُ » زيرا « أَوْبَتَهُ » ، به معناى بازگشت است و در مواردى استعمال مىشود كه انسان در جايى باشد و از آن جا برود و سپس بدان جا بازگردد ؛ بنابراين ، معنا اين مىشود : مرا از كسانى قرار ده كه به جنّت ذاتت بازگشته‌اند ؛ يعنى پس از سير « مِنَ الْحَقِّ إِلَى الْخَلْقِ ، سير مِنَ الْخَلْقِ إِلَى الْحَقِّ . » نموده‌اند ؛ چنان كه مىفرمايد : يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ * ارْجِعِي إِلى رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً * فَادْخُلِي فِي عِبادِي * وَ ادْخُلِي جَنَّتِي « 1 » اى جان آسوده ! به سوى پروردگارت بازگرد ، در حالى كه هم تو از خدا خشنودى و هم خداوند از تو خشنود است ، پس در ميان بندگان من داخل شو و در بهشت [ ويژه ] ام درآى . از اين رو ، بلافاصله در حاجت ششم مىفرمايد : « وَ إِلى جِوارِكَ رَجْعَتَهُ » بر اين اساس ، بعيد نيست جمله‌ى پيشين به شهود ذاتى و اين جمله ، به شهود اسمايى و صفاتى اشاره داشته باشد ، كه تقاضاى آن پس از تقاضاى شهود ذاتى ، به معناى بهره‌مند شدن از اسامى و صفات الهى است . دعاى روز شانزدهم ماه رمضان در اين دعا ، پس از آن كه حقّ سبحانه در هفت مورد با ياى ندا ؛ مانند « يا منْ أنْزَلَ الْقُرْآنَ » « 2 » ؛ ( اى كسى كه قرآن را فرو فرستادى . ) و . . . خوانده شده و نيز پس از آن كه خداوند سبحان به آن چه خود ، خويش را ستوده و به اسامى عظيمش خوانده شده ؛ چنان كه مىفرمايد :

--> ( 1 ) . سوره‌ى فجر ، آيات 27 - 30 . ( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 157 .