« أَسْأَلُكَ . . . وَ بِالْعَيْنِ الَّتِى لا تَنامُ ، وَ بِالْإِسْمِ الْأَكْبَرِ الْأَكْبَرِ الْأَكْبَرِ ، وَبِالْإِسْمِ الْأَعْظَمِ الْأَعْظَمِ الْأَعْظَمِ ، أَلْمُحِيطِ بِمَلَكُوتِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ . » « 1 » از تو درخواست مىكنم . . . و به آن چشم [ و ذاتت ] كه خواب نمىرود و به آن اسم بزرگ‌تر بزرگ‌تر بزرگ‌تر و به آن اسم اعظم اعظم اعظم ، كه بر ملكوت [ و باطن ] آسمان‌ها و زمين احاطه دارد . مقام ذات و اسم احديّت از تعبيرات فوق ، به ويژه با توجّه به تكرار بعضى از آن‌ها ، برمىآيد مراد از اسمى كه به خواب نمىرود و اسمى كه اكبر و اعظم و محيط بر عالم ملكوتى و نام‌ها و صفات حقّ سبحانه مىباشد ، مقام احديّت و منزلت لا اسمى و لا رسمى است ؛ هر چند ممكن است منظور از « أَلْعَيْنِ الَّتِى لا تَنامُ » ذات الهى و مراد از اسم اكبر اكبر اكبر . . . مقام احديّت باشد . « فَتَأَمَّلْ » . ( 404 ) « أَسْأَلُكَ . . . وَ بِالْإِسْمِ الَّذِى أَشْرَقَتْ لَهُ السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ ، وَ بِالْإِسْمِ الَّذِى أَشْرَقَتْ بِهِ الشَّمْسُ ، وَ أَضآءَ بِهِ الْقَمَرُ ، وَ سُجِّرَتْ بِهِ الْبِحارَ ، وَ نُصِبَتْ بِهِ الْجِبالُ . » « 2 » از تو درخواست مىكنم . . . و به آن اسمى كه آسمان‌ها و زمين بدان روشن است و به آن اسمى كه آفتاب بدان مىدرخشد و ماه پرتو مىافكند و درياها جوشيده و فوران مىكند و كوه‌ها راست ايستاده‌اند . انتساب ظهورات عالم به اسم‌ها و صفات جمالى و جلالى جاى هيچ شكّ و ترديد نيست كه تمام آن چه در عالم ظهور يافته و مىيابد ، همه ظهور

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 177 . ( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 177 .