[ جلد اول ] مقدمه نقش دعا در روح و جان بشر دعا ، اقرار به نيستى خود و جهان هستى و اذعان به يگانگى ذات ربوبى و بىهمتايى او است ؛ چنان كه در قرآن شريف به اين مضمون اشاره رفته است : هُوَ الْأَوَّلُ وَ الْآخِرُ وَ الظَّاهِرُ وَ الْباطِنُ « 1 » ؛ ( او است آغاز و فرجام و آشكار و نهان . ) و لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ « 2 » ؛ ( معبودى جز او كه زنده و پاينده است ، وجود ندارد . ) دعا ، خواندن و شهود حضرت حقّ به منزلت لا اسمى و لا رسمى است : قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ « 3 » ؛ ( بگو : او است خداوند تنهاى بىهمتا . ) دعا ، ستودن حضرت دوست به اسم‌هاى لايق ساحت اوست : وَ لِلَّهِ الْأَسْماءُ الْحُسْنى فَادْعُوهُ بِها « 4 » ؛ ( و نيكوترين نام‌ها تنها براى خداوند است ، پس او را با آن‌ها بخوانيد . ) دعا يگانه دانستن اسما و صفات الهى با ذات پاك او است : يا أَيُّهَا الْمُدَّثِّرُ * قُمْ فَأَنْذِرْ * وَ رَبَّكَ فَكَبِّرْ « 5 » ؛ ( اى جامه‌ى [ رويين ] به خود در پيچيده برخيز و [ مردم را ] بيم ده ، و تنها پروردگارت را به بزرگى ياد نما . )

--> ( 1 ) . سوره‌ى حديد ، آيه‌ى 3 . ( 2 ) . سوره‌ى بقره ، آيه‌ى 255 . ( 3 ) . سوره‌ى اخلاص ، آيه‌ى 1 . ( 4 ) . سوره‌ى اعراف ، آيه‌ى 180 . ( 5 ) . سوره‌ى مدثر ، آيات 1 - 3 .