آنان كه بدبخت [ و يا : خسته و رنجور ] گشته و سست و درمانده گرديدند و نيز از كسانى كه بر غير عمل تكيه مىكنند ، قرار مده . نقش عمل از روى شوق و نتيجه‌ى معنوى آن از دو جمله‌ى اوّل و دوّم : « مِمَّنْ نَوى فَعَمِلَ ، وَ لا تَجْعَلْنا مِمَّنْ شَقِىَ فَكَسِلَ » استفاده مىشود كه انجام عمل با شوق و رغبت مطلوب است ، نه از سر بى رغبتى ؛ زيرا عمل با نيّت و شوق و رغبت است كه نتيجه‌ى معنوى خود را ظاهر مىسازد ؛ چرا كه در روايات وارده مىخوانيم : - « أَلنَّيَّةُ أَساسُ الْعَمَلِ . » « 1 » نيّت ، پايه‌ى عمل است . - « جَمِيلُ النِّيَّةِ سَبَبٌ لِبُلُوغِ الْأُمْنِيَّةِ . » « 2 » نيّت نيكو ، دستاويزى براى رسيدن به آرزو است . در مقابل ، كسالت و بىتوجّهى به عامل ، سبب بىاثر و خنثى شدن آن است ؛ چنان كه در احاديث آمده است : - « رُبَّ عَمَلٍ أَفْسَدَتْة النِّيَّةُ . » « 3 » چه بسا كردارى كه نيّت [ بد ] آن را تباه مىسازد . - « رِزْقُ الْمَرْءِ عَلى قَدْرِ نِيَّتِهِ . » « 4 » روزى هر كس به اندازه‌ى نيّت او است . از اين گذشته ، اين دو جمله گوياى آن است كه خواننده در عمل چگونه بايد باشد ؛ و به او توجّه مىدهند كه اين گونه عمل كردن را نيز بايد از خدا خواست ؛ زيرا مىفرمايد : « أَللَّهُمَّ اجْعَلْنا » . نكته‌ى ديگرى در ذكر اين دو خواسته و خواسته‌ى ديگر كه در شب اوّل ماه صيام به قرائت آن امر فرموده‌اند ، وجود دارد كه به آن اشاره خواهد شد .

--> ( 1 ) . فهرست موضوعى غرر و درر ، باب النّية ، ص 398 . ( 2 ) . همان . ( 3 ) . همان . ( 4 ) . همان .