درآميزد ، و رهبرى بر خويش را به كلمات آن بسپارد كه از دانش و فرزانگى و زندگى و نورى كه با آن فراهم مىآيد ، به افقى ديگر عروج كند ، و آنچه را كه در پيرامون خويش دارد به صورتى تازه ببيند ، تا چنان شود كه از قلمرو جاذبه‌هاى مادّه و غل و زنجيرهاى آن بالاتر رود ، و جان او به خدا اطمينان و آرامش پيدا كند ، و در اين هنگام است كه ، با وجود بودن در دنيا ، با روان خويش به سوى پروردگارش باز مىگردد ، و اين دعوت او را مىشنود كه : « ارْجِعِي إِلى رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً - در حالى كه به پروردگارت بازگرد كه خرسند و مايهء خرسندى شده‌اى » . چنان مىنمايد كه محور سوره همين است ، ولى اين امر چگونه تحقّق پيدا مىكند ؟ در سوره - بنا بر آنچه به نظر مىرسد - پاسخ اين پرسش آمده و در نقاطى ملخص مىشود كه آنها نيز به نوبهء خود محورهاى آماده شدن براى دريافت سوره است . نخست : احساس كردن اين امر كه خدا نگران ما و در كمين ماست ، تا فهم و پرهيزگارى قلب افزايش پيدا كند / 79 و جواب آن كه اين كمين چگونه آشكار مىشود ، با نگريستن به اختلاف شب و روز ، و حسن تدبير آنها از سپيده دم تا هنگام گردش شب به دست مىآيد ، و نيز با عبرت گرفتن از سرنوشت آن جبّاران كه خدا را فراموش كردند ، و مراقب او نبودند ، پس خدا كه در كمين ايشان بود تازيانهء عذاب را بر سر ايشان فرود آورد . دوم : پاك كردن قلب از دوستى دنيا ، و ثروتمندى را ارزشى الاهى شمردن ، بدان سبب كه دوستى دنيا عاقبتى بد دارد ، و شخصيت آدمى را مسخ مىكند ، و او را به صورتى در مىآورد كه در بند بزرگداشت يتيمان نيست ، و به اين كه مسكينان چه مىخورند توجهى ندارد ، و همهء ميراث را مىخورد ، و نزديك است كه از شدت دوست داشتن مال به پرستش آن بپردازد . سوم : با يادآورى هول و هراس ساعت در آن هنگام كه زمين پاره‌پاره مىشود ، و خدا با عظمت و عدالت و سختى انتقام خود از گردنكشان و تبهكاران