اين امر بايد سبب آن شود كه شخص از عمل كردن و بهره‌مند شدن از نعمتهاى خدا و پيشرفت و ترقى تنها به خاطر اين كه كسى بر من رشك خواهد برد خوددارى كند ؟ هرگز . . . بلكه لازم است كه از شر حسود در هنگام حسادت به خداى تبارك و تعالى پناه برد . « وَ مِنْ شَرِّ حاسِدٍ إِذا حَسَدَ - و از شر حسودى كه رشك برد . » خدا حسود را از تغيير حالت دادن حسد خود به عملى دشمنانه منصرف مىسازد ، زيرا كه حسد ، در صورتى كه با گفته يا عملى آشكار نشود بىاثر مىماند ، و هيچ انسانى از حسد تهى نيست ، جز اين كه بيشتر مردم ، چرا كه از زيان حسد آگاهند و مىدانند كه زيان آن به خودشان بيش از ديگران آسيب مىرساند ، از آن منصرف مىشوند و به حال غبطه در مىآيند ، و حتى گفته شده است : « هيچ ظالمى را شبيه‌تر به مظلوم از حسود نديده‌ام » . « 2 » حسد سبب آن شد كه شيطان از سجده كردن به آدم خوددارى كرد ، به همان گونه كه سبب وقوع اولين جريمه بر زمين شد كه با آن قابيل برادرش هابيل را كشت . پناه مىبريم به خدا از شر آن و از شر كسى كه حامل آن است .

--> ( 2 ) - و اين مضمون يك روايت است .