/ 455 سورة الفلق [ سوره الفلق ( 113 ) : آيات 1 تا 5 ] بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ ( 1 ) مِنْ شَرِّ ما خَلَقَ ( 2 ) وَ مِنْ شَرِّ غاسِقٍ إِذا وَقَبَ ( 3 ) وَ مِنْ شَرِّ النَّفَّاثاتِ فِي الْعُقَدِ ( 4 ) وَ مِنْ شَرِّ حاسِدٍ إِذا حَسَدَ ( 5 ) / 456 بگو به خداى همهء آفريده‌ها پناه مىبرم شرح آيات : [ 1 ] كلماتى است كه آنها را بر زبان مىرانيم ، ولى دربارهء معانى خارجى و مصاديق واقعى آنها نينديشيم ، غامض و اسرار آميز باقى مىماند ، مگر عبارتها پلهايى براى گذشتن و رسيدن به معانى ، و كلمات اشاره‌هايى به حقايق نيست كه كلمهء استعاذه و پناه بردن به چيزى يكى از آنها است و در آن هنگام كه شخص اعتماد خود را به نفس خويش در رو به رو شدن با خطر هولناك از دست مىدهد ، و چنان گمان دارد كه آنچه به آن پناه مىبرد قادر بر جلوگيرى از آن خطر است ، به آن چنان پناه مىبرد كه گرفتار جانور درنده‌اى به يك غار يا دژ پناهنده مىشود ؟ گاه خطرهايى كه مردم از آنها مىهراسند ، تنها وهم و گمان و وسوسهء شيطانى است ، كه در برابر آن بشر در زمانى به جن و جادو و بت پناه مىبرده ، در صورتى كه شايسته پناه بردن به آفرينندهء جهان بوده است .