نشانه‌هاى گواهى و نگاهبانى او است ، و او را جز به اين صفت تقديس ، و جز بدين اعتبار تسبيح نمىكنيم ، پس چون اين وسيله‌اى به سوى او است تقديس ، و چون راهى براى شناخت او است تسبيح مىشود . هر كس نام را بدون صاحب نام يا با صاحب نام تقديس كند ، به پروردگار پاك خود شرك ورزيده است ، و جز اين نيست كه تقديس ما براى اسم بدان سبب است كه اسمى براى معنى و وسيله‌اى براى نزديكى به او است نه چيزى بيش از اين . / 34 بدين گونه در بعضى از آيات ذكر را تسبيحى براى خدا و در بعضى ديگر براى اسمش مىيابيم ، پس چون خدا را تسبيح كنيم ، اين تسبيح به وسيلهء نامهاى او صورت مىگيرد ، زيرا كه راهى براى دست يافتن ما به معرفت ذات خدا وجود ندارد ، و هنگامى كه نام خدا را تسبيح مىكنيم ، بدان سبب است كه نام خدا است و راه رسيدن ما به شناخت خدا ، و بدان جهت كه توانايى شناخت او را جز به اسم او نداريم . خداى تعالى گفت : سَبَّحَ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ، « 5 » يُسَبِّحُ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ الْمَلِكِ الْقُدُّوسِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ ، « 6 » و گفت : وَ سَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَ أَصِيلًا ، « 7 » چنان كه گفت : بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ * اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ ، « 8 » تَبارَكَ اسْمُ رَبِّكَ ذِي الْجَلالِ وَ الْإِكْرامِ « 9 » كه دو صفت جلال و اكرام در اين آيه بدين گونه آمده است ، در صورتى كه در جاى ديگر اين دو صفت براى وجه خداوند سبحانه و تعالى آمده است و گفته است : كُلُّ مَنْ عَلَيْها فانٍ وَ يَبْقى وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلالِ وَ الْإِكْرامِ . « 10 »

--> ( 5 ) - الصّف / 1 . ( 6 ) - الجمعة / 1 . ( 7 ) - الأحزاب / 42 . ( 8 ) - العلق / 1 . ( 9 ) - الرحمن / 78 . ( 10 ) - الرحمن / 26 و 27 .