مىشود » . « 8 » و در حديثى ديگر از امام جعفر صادق - عليه السلام - آمده است كه گفت : « رسول اللَّه - صلى اللَّه عليه و آله - گفت : بنده از گناهش يكصد سال زندانى مىشود ، در حالى كه مىبيند همسرانش در بهشت به تنعم زندگى مىكنند » . « 9 » به حق بايد گفت كه اگر آدمى اين آيه را خوب بفهمد ، بهترين وسيله براى پند پذيرفتن و پاكيزه شدن او خواهد شد ، چه به زودى هر خرد و كلانى از انديشه‌ها و گفته‌ها و كرده‌هاى خويش را در معرض محاسبه قرار مىدهد ، و آن كس كه از گناهان كوچك خويش خوددارى ورزد ، جلوگيرى از گناهان بزرگ براى او آسان خواهد شد ، مگر نه اين است كه گناهان بزرگ با سلسله‌اى از گناهان كوچك آغاز مىشود ، آن كس كه مرتكب عمل زنا مىشود ، پس از آن است كه شيطان انديشهء زنا را به جان او وسوسه كرده است ، و اگر اين انديشه را از خود دور نكند ، به جستجوى زانيه‌اى مىپردازد و به سوى او مىرود و سپس به سخن گفتن با او مىپردازد و عاقبت كار به ملامسه و زنا كردن مىانجامد . اينها گامهايى است كه به دنبال يكديگر برداشته مىشود و تدريجا شرّ آن افزايش پيدا مىكند ، گناهان كوچكى است كه به گناهى بزرگ مىانجامد يا مجموع آنها خود گناهى كبيره مىشود . آيا چنين نيست ؟ به همين سبب ابن مسعود اين آيه را محكمترين آيه در قرآن شناخته است ، و مطلب بن خطب روايت كرده است كه چون يك اعرابى خواندن اين آيه را از دهان پيغمبر - صلى اللَّه عليه و آله - شنيد ، گفت : يا رسول اللَّه ! / 282 آيا به سنگينى يك ذره ؟ گفت : « آرى » ، پس آن عربى چند بار گفت : چه بد ، چه بد ! و سپس برخاست و آن را مىخواند ، و آن گاه پيامبر خدا - صلى اللَّه عليه و آله - گفت :

--> ( 8 ) - نور الثقلين / ج 5 ، ص 651 . ( 9 ) - همان جا .