ابتلاء است و آنها را بر خدا براى همهء مردم مقدر مىسازد . « جَزاؤُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنَّاتُ عَدْنٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها أَبَداً - پاداش آنان در نزد پروردگارشان بهشتهاى هميشگى است كه از پاى درختان آنها نهرهاى آب جارى است و هميشه در آنها باقى خواهند ماند . » آيا اين براى آن نيست كه طينت ايشان به صلاح رسيده و به همين سبب اهل بهشت شده‌اند و هميشه در آن باقى خواهند ماند ، چرا كه بهشت خود نيز / 268 صلاح است و براى اهل صلاح آماده شده ، و بزرگتر از بهشت خرسندى خدا است كه قلبهاى ايشان را از رضا و آرامش و نور پر مىكند . « رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ - خدا از ايشان خرسند است و آنان از خدا خرسندند . » چگونه آدمى به درجهء رضوان مىرسد ؟ با شناخت خدا و ترس داشتن از او كه ميراث شناخت او و علامت نزديكى به او و گواه برداشته شدن پرده‌هاى گناه ميان او و ايشان است . « ذلِكَ لِمَنْ خَشِيَ رَبَّهُ - اين از آن كسى است كه از پروردگار خود بترسد . » و به همين سبب در دعاى مأثور از پيغمبر - صلى اللَّه عليه و آله - آمده است كه : « خدايا مرا چنان كن كه از تو بترسم و چنان باشد كه گويى تو را مىبينم ، و مرا به تقوى و بيم داشتن از خودت سعادتمند ساز » . و در آيهء كريمهء ديگرى آمده است كه : « إِنَّما يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبادِهِ الْعُلَماءُ - هر آينه بندگان عالم خدا از او مىترسند » . « 5 » پس ترس و خشيت آرايش علماى به خدا است ، و در دعاى صباح مأثور از امام امير المؤمنين - عليه السلام - آمده است : « خدايا ! تو منزهى و جز تو خدايى نيست ، و تو را ستايش مىكنم ، كيست كه قدر تو را بشناسد و از تو نترسد ، و كيست

--> ( 5 ) - فاطر / 28 .