نمىداديم ، مردمان ايشان را مىربودند ، ولى اين به خداى سوگند براى ايشان همچون غارى است » . تفسير نور الثقلين / ج 5 ص 612 / 235 زمينهء كلّى سوره چون حقيقت واحد است و گسترش مىيابد و به صورت تفصيلات درمىآيد ، و جمع مىشود و صورت هدايت و بينات پيدا مىكند ، پس قرآن گاه ، همچون در آيات سورهء بقره ، به گسترش آن مىپردازد ، و گاه آن را به اجمال همچون در سورهء قدر درمىآورد كه چون ژرف در آن بينديشيم ، همهء آيات كتاب را در آن خواهيم خواند . خدا كتاب خود را در شب قدر فرو فرستاد كه شبى بزرگ است و عقل به ابعاد آن پى نمىبرد ، بدان سبب كه بهتر از هزار ماه است . چرا ؟ از آن جهت كه وعده‌گاه انسان نيكوكار با فرشتگان خدا و بزرگترين آنان روح الامين است . . . و آنان در فرود آمدن خود آنچه را كه خدا در هر كار مقدر كرده است با خود فرود مىآورند . در اين شب كه فرشتگان خدا و روح با بندگان صالح در زمين پيوستگى پيدا مىكنند ، رحمت خدا و بركات و آمرزش او در كلمهء ( السلام ) متجلى مىشود و در تمام طول شب تا دميدن سپيدهء صبح ادامه مىيابد . / 236 بدين گونه است كه اين سوره آشكار مىسازد كه چگونه پيوستگى و اتصال ميان انسان و فرشتگان خدا و روح صورت اتمام پيدا مىكند . . . و اين پيوند كه در قرآن چنان متجلى مىشود كه در قضاها و قدرهاى حكيمانه و بركات ، از بزرگترين حقايق قرآنى است .