كرده بود كه به نام آن سرورى ستمگرانهء خويش را بر جزيرة العرب تحميل كرده بودند . / 217 انسانيت گرفتار عذاب شده در اطراف و اكناف جزيرة با پايان يافتن صبرش چشم به راه آن بود كه وى به كشتن دختران بىگناه پايان دهد ، و از كشته شدن كودكان جلوگيرى به عمل آورد ، و مانع هتك حقوق مردم شود ، و رواج زنا را از جامعه‌اى براندازد كه در آن به هر سو نظر مىشد ، فقر و مسكنت و عقب ماندگى همچون نشانه‌هاى بارزى از اجتماع به چشم مىخورد . ولى فرهنگى كه فراهم آمدهء از توده‌اى اسطوره‌ها و خرافات بود ، در خدمت گردنكشان و متنعمان قرار داشت ، و وسيله‌اى براى برانگيختن تعصبات قبيله‌اى و افتخارات دروغين به شمار مىرفت ، و افزارى براى روشن كردن آتش كينه‌هاى كهن بود ، و پيوندهاى اقتصادى به صورت مجموعه‌اى از قيد و بندها براى جلوگيرى از فعاليت انسان در آمده و بر اساس ستم و قهر و غلبه و اختلاف طبقاتى متكى بود . اوضاع در بيرون جزيره نيز به هيچ وجه بهتر از اين نبود كه تحريف و نفاق پيروان موسى و عيسى - عليهما السلام - را به دورترين حدود گمراهى رسانيده بود . براى رهانيدن انسانى كه در منجلاب نادانى و پس ماندگى غوطه‌ور بود ، فرهنگ و ادبى ربّانى ضرورت داشت ، و خداوند متعال بزرگترين فرشتگان خود روح القدس را برانگيخت تا برگزيدهء او محمد را به اين ادب مؤدب سازد ، و جبرييل را به رساندن وحى الاهى به سوى او روانه كرد . و اينك پاره‌اى از آنچه امير المؤمنين ( ع ) در نهج البلاغه آورده است : « و گواهى كه محمد بندهء او و پيامبر او است . او را بفرستاد با دينى آشكار و نشانه‌هايى پديدار و قرآنى نبشته در علم پروردگار ، كه نورى است رخشان ، و چراغى است فروزان و دستورهايش روشن و عيان ، تا گرد دو دلى از دلها بزدايد ، و با حجت و دليل ملزم فرمايد ، نشانه‌هايش ببينند و بيش نستيزند ، و بترسند و از گناه بپرهيزند . و اين هنگامى بود كه مردمان به بلاها گرفتار بودند ، و ريشه‌هاى دين