كودك ، پس از تولد با حركت دادن لب و دهان خود به دنبال غذا مىگردد و به زودى دو پستان آويختهء مادر را براى رفع نياز خود مىيابد ، و تا زمانى كه بدنى مرطوب و روده‌هايى تنك و اندامهايى نرم دارد ، از آن شير بهره‌مند مىشود ، و چون به راه بيفتد و به خوراكى درشت‌تر نياز پيدا كند كه سبب نيرومند شدن بدنش باشد ، دندانها در دهان وى شروع به بيرون آمدن مىكند تا به وسيلهء آنها غذا را بجود و نرم كند و به آسانى به گلو فروبرد . و چنين است تا به حد بلوغ برسد و موى بر صورتش پيدا شود كه علامت مذكر بودن و نمايندهء عزت مرد و نشانهء آن است كه از دوران كودكى بيرون آمده است ، و اگر مويى بر صورت ظاهر نشود بهجت و تر و تازگى زنانهء جالب مردان بر آن باقى مىماند كه دوام و بقاى نسل را تأمين مىكند . اى مفضل ! در اين احوال مختلف خوب تفكر كن و ببين كه آيا ممكن است اين همه تغييرات بىتدبيرى صورت پذير شود ؟ آيا اگر خون در رحم به او نمىرسيد ، پژمرده / 17 و خشك نمىشد ، به همان گونه كه گياه بر اثر نبودن آب چنين مىشود ؟ و اگر پس از رسيدن به كمال در رحم براى بيرون آمدن از آن تلاش نمىكرد ، به صورت كودك زنده زنده به خاك سپرده در نمىآمد ؟ و اگر شير مناسب براى خوردن او در هنگام ولادت به وجود نمىآمد ، آيا از گرسنگى نمىمرد ، يا گرفتار غذايى نامناسب با وضع و حالش نمىشد ؟ و اگر دندانها به هنگام شايسته نمىروييد ، از جويدن غذا و فروبردن آن محروم نمىماند ، و ناگزير با ادامه دادن به شيرخوارگى نمىتوانست براى كار كردن و بزرگ شدن آمادگى پيدا كند ؟ و سپس آيا مادرش مىتوانست در صورت ادامه يافتن شيرخوارگى به آوردن و پروردن كودكان ديگر بپردازد ؟ و اگر موى بر چهره‌اش نمىروييد ، آيا هميشه بر هيأت كودكان باقى نمىماند كه هيچ جلالت و وقارى در او مشاهده نشود ؟ ! » « 11 » . [ 7 ] « يَخْرُجُ مِنْ بَيْنِ الصُّلْبِ وَ التَّرائِبِ - كه بيرون مىآيد از ميان پشت مازهء پدر و استخوانهاى مادر . »

--> ( 11 ) - بحار الانوار ، ج 3 ، ص 62 .