گفته است : وَ آخَرُونَ مُرْجَوْنَ لِأَمْرِ اللَّهِ إِمَّا يُعَذِّبُهُمْ وَ إِمَّا يَتُوبُ عَلَيْهِمْ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ . « 6 » آن شقى را كه مرتكب بعضى از گناهان شده ، خداوند متعال مىآمرزد ، چنان كه خود گفته است : إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ وَ مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدِ افْتَرى / 156 إِثْماً عَظِيماً . « 7 » روايت امام باقر - عليه السلام - : « النيران بعضها دون بعض » ، « 8 » به همين امر اشاره دارد . بدين گونه سياق قرآن دو حالت كاملا متقابل را - بدان صورت كه شب مقابل روز است - به عنوان مثلى براى اختلاف دو گونه سعى و تلاش آورده است . [ 18 ] از بارزترين صفات « اتقى » صدقه دادن مال است تا بدترين وسيله دلش را از بخل و حرص و دوستى دنيا پاك كند . « الَّذِي يُؤْتِي مالَهُ يَتَزَكَّى - كه مالش را مىدهد تا پاك شود . » هر كه مال دارد آن را خرج مىكند ، ولى بيشترين مردم از خرج كردن مال جز حسرت نصيبى ندارند ، بدان سبب كه از زكات و پاكيزه شدن قلب به آن اندازه بحث نمىكنند كه از شخص خودشان و خودپسندى سخن مىگويند ، مگر كسانى كه پرهيزگار باشند و بدانند كه دوستى دنيا ريشهء هر انحراف است و از همين روى با زكات دوستى دنيا را از دلهاى خود پاك مىكنند . « وَ ما لِأَحَدٍ عِنْدَهُ مِنْ نِعْمَةٍ تُجْزى - و هيچ كس را در نزد او نعمتى نيست تا به آن پاداش داده شود . » پس مالش را به پاداش نعمتى كه از طرف شخص طرف انفاق قرار گرفته به او رسيده باشد ، انفاق نكرده است ، و در مقابل انفاق آن پاداشى حتى به صورت شكرگزارى يا قرار دادن شخص فقير در تحت تسلط خود و تقويت حالت زندگى

--> ( 6 ) - سورة التوبة / 106 . ( 7 ) - سورة النساء / 48 . ( 8 ) - نور الثقلين / ج 5 ، ص 592 .