بِطَغْواها ( 11 ) إِذِ انْبَعَثَ أَشْقاها ( 12 ) فَقالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ ناقَةَ اللَّهِ وَ سُقْياها ( 13 ) فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوها فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُمْ بِذَنْبِهِمْ فَسَوَّاها ( 14 ) وَ لا يَخافُ عُقْباها ( 15 ) معناى واژه‌ها 6 [ طحاها ] : اصل طحو گستردن پردامنه است ، و گفته مىشود : « طحا بك همك ، يطحو بك طحوا » : در آن صورت كه تلاش و كوشش تو را به جاهاى دور بكشاند . و « طحا القوم بعضهم بعضا » به اين معنى است كه آن گروه يكديگر را عقب زدند و گستردگى پيدا كردند . و طواحى به معنى نور گسترده شدهء در پيرامون كشتگان است و فقط در اين حالت طواحى خوانده مىشود . / 132 پس فسق و تقواى او را به وى الهام كرد شرح آيات : [ 1 ] آيا طبيعت زبانى براى سخن گفتن دارد ؟ آرى . پروردگار خود را ستايش مىكند ، ولى همهء مردم گوشى براى شنيدن آن ندارند . اشارات او به صورت پنهانى و پوشيده است ، و هر كس آنها را بگيرد و برچيند ، كاينات براى او مدرسه و مسجد و وسيلهء تطهير است ، و شايد يكى از هدفهاى سوگند در قرآن آموختن زبان و لغت كاينات به ما باشد . مىدانى به چه صورت ؟ نفس آدمى شفافيتى دارد كه