خوددارى از برداشتن گامهاى لازم در برابر چالشهاى دشمنان ، بلكه به معنى منتظر ماندن فرصتى است كه در آن شخص بتواند نقشه ترسيم شده خود را عملى سازد ، و اين همه با قيام شبانه و توكل كردن به خدا به بهترين صورت پيش خواهد رفت ، و تعبير قرآنى : وَ اصْبِرْ عَلى ما يَقُولُونَ در برابر آنچه مىگويند صبور باش » ، بسيار دقيق و بدين معنى است كه نبايد كه مردمان دينى و مكتبى از ايستگاههاى درستى كه براى خود انتخاب كرده‌اند ، با گفته ديگران تزلزل پيدا كنند و تغيير جا دهند ، چه گاه مستكبران و مترفان نبرد اعلام شده خود را بر ضد ارزشى از ارزشهاى الاهى ، همچون حجاب ، بر اين اساس كه شكلى از اشكال ترساندن و ستمگرى است ، رنگ حق به جانب مىدهند ، / 31 و به همين سبب بر دينداران و افراد مكتبى واجب است كه شكيبايى نمايند و كلمات آميخته به دشنام را تحمل كنند ، نه اين كه از ارزشهاى خود چشم بپوشند و براى محافظت از آنها سست شوند . از هجر جميل و چشمپوشى نيكو و حكيمانه اين امر بر ما آشكار مىشود كه چنين عملى مبتنى بر اساس عدل و حكمت است ، پس مؤمن حق آن ندارد كه با از دست دادن چيزى قطع رابطه كند ، و به هيچ امر مثبتى معترف نباشد ، و خود را از فوايد مثبت نيز محروم سازد . به عبارت ديگر : شايسته آن است كه - حتى با دشمنان - از حدود انصاف خارج نشويم ، و اين قطع رابطه و هجر همراه با عمل از دست رفتن حقوقى از ديگران نباشد كه از حدود خدا و شرايع او دور است . [ 11 ] و مؤمنان روح شكيبايى را از دوام الهام مىگيرند : توكل به خدا ، و ايمان به اين كه خدا دشمنان ايشان را به بدترين صورت مجازات خواهد كرد ، پس از شتابزدگى و ناشكيبايى با آن كه ممكن نيست مجازات از ميان برود ، چه حاصلى به دست مىآيد ؟ آرى ، گاه چنان است كه گروهى از مؤمنان انتقام خدا را از دشمنان خود دشمنان رسالت در حيات خويش مشاهده نمىكنند ، و گاه اين انتقام در دنيا صورت نمىگيرد ، ولى واقعيت آن است كه اين انتقام بالآخره در دنيا يا در آخرت صورت خواهد گرفت ، كه در آن جا عذاب خوار كننده‌اى بهره مترفان و مستكبران تكذيب كننده رسالت خواهد شد .