چالش كردن با آن پيوستگى و نزديك شدن بيشتر به او سبحانه و تعالى است ، بلكه احساس او به نيازمندى به خدا و ضرورت يارى خواستن از وى افزايش پيدا مىكند ، چنان كه خداى تعالى گفته است : الَّذِينَ إِذا أَصابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ . « 8 » 2 - به همان گونه كه ايمان معراج روح به سوى تسليم است ، معراج فكر به سوى صواب نيز هست ، چه مصيبت سبب از دست رفتن توازن نفسى و روانى بيشتر مردم بر اثر فشارهايى است كه بر آنان تحميل مىكند ، و در آنان تخم نوميدى از تغيير را مىكارد ، و گاه عقل آنان را از كار و تفكّر باز مىدارد ، در صورتى كه مؤمن در برابر اين همه همچون كوهى عظيم ايستادگى مىنمايد و از حالت طبيعى خود خارج نمىشود ، و همين او را راهيافته و تواناى بر رسيدن به آنچه صواب است ، حتى در اوضاع و احوال پر مصيبت ، نگاه مىدارد ، بلكه راه را براى در آمدن بسيارى از معرفتها به تصرف او آماده مىسازد ، چنان كه بيمارى او را به شناخت سنّتهاى خدا در جسم آدمى رهبرى مىكند ، و طغيان ستمكاران سبب آگاه شدن او از سنّتهاى الاهى در اجتماع او مىشود ، و نظاير اينها . . . 3 - علاوه بر اينها ، راه حلى براى مصيبت و اتخاذ ايستار سالمى در برابر آن خود نتيجه‌اى از ايمان است ، چه ايمان خدا بسيار بيش از اعتقاد محض و مجرّد است . برنامه‌اى براى يك زندگى فراگير است ، و مؤمن در هنگام رسيدن بلا و فتنه و مصيبت به ياد دارد كه خدا حكيم است و هيچ كارى را بدون سببى انجام نمىدهد ، و به همين سبب درصدد يافتن اين سبب برمىآيد ، و به ياد مىآورد كه انسان با كارهاى خود علّت اساسى همهء چيزهايى است كه بر او مىگذرد ، و تسليم اين گفتهء خدا مىشود كه : وَ ما أَصابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِما كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ « 9 » و سپس در صدد آن برمىآيد كه با ايمان داشتن به اين گفتهء خداى تعالى :

--> ( 8 ) - البقرة / 156 . ( 9 ) - الشورى / 30 .