2 - مؤمنان و كافران در مبارزه و چالشى پيوسته و دايمى با يكديگرند ، و هر يك از دو طرف چنين مىخواهد كه با پيروز شدن و فرو شكستن طرف ديگر به او زيان و خسارت برساند ، و چون دنيا براى هر دو گروه جايگاه آزمايش و امتحان است ، گاه در آن مؤمنان بر كافران پيروز مىشوند و گاه عكس اين است ، و غبن در آن نسبى و محدود است ، اما آخرت كه سراى جاودانى است بزرگترين مصداق تغابن است ، چه غابن ( مغبون كننده ) در آن به حق غابن است و مغبون به تمام معنى چنين است . درست است كه اساس غبن در دنيا است ، بدان جهت كه دنيا سراى عمل است ، ولى آشكار شدن اين غبن در آخرت است ، و غبن هنگامى به اين نام خوانده مىشود كه براى مردمان به خوبى آشكار شده باشد . « وَ مَنْ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ وَ يَعْمَلْ صالِحاً - و هر كس كه به خدا ايمان آورد و كار نيكو و شايسته كند . » يعنى ايمان خود را با عمل آشكار سازد ، كه ايمان حقيقى به خدا اصل هر خير و انگيزهء هر كار خوب و شايسته است . « يُكَفِّرْ عَنْهُ سَيِّئاتِهِ - بديهاى او را مىزدايد . » يعنى خطاهاى موجود در اطراف كارهاى نيكش را چنين مىكند . « وَ يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها أَبَداً ذلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ - و او را به باغهايى درمىآورد كه از زير درختان آن جويها روان است و جاودانه در آن باقى خواهند ماند و اين رستگارى بزرگى است . » اين سرنوشت طرف غابن است . و در آن اشاره‌اى به يكى از معانى شفاعت وجود دارد ، و آن اين كه اگر / 25 كارهاى نيك شخص فراوان بوده باشد ، سبب از بين رفتن كارهاى بد كوچك او مىشود . [ 10 ] در پايان درس نخستين از سورهء تغابن ، قرآن صورتى از گروه مغبون را در اختيار ما قرار مىدهد ، و چه غبن و خسارتى بالاتر از جاودانه در عذاب آتش بودن است ؟ ! ! « وَ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ كَذَّبُوا بِآياتِنا أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ خالِدِينَ فِيها