به صورت انتقامى است عملى از كسانى كه نسبت به انكار حق كفر ورزيده و آنها را استهزاء كرده‌اند . شرح آيات : [ 15 ] به چه وسيله به پروردگار خود راه ببريم ؟ و راه شناخت ژرفتر نسبت به او كدام است ؟ اگر به جهان هستى با آفريدگانى كه در آن هستند و به پديده‌ها بينديشيم اين امر ما را به پروردگار خود و به حق رهنمايى مىكند ، امّا آيات قرآن از لحاظ بيان و رهنمايى رساتر و براى اين مقصود مفيدتر است ، زيرا اين آيات عبارت از سخن گفتن خدا از خويشتن است ، هم چنان كه محل تجلّى بزرگتر خداى متعال به صفات و نامهاى نيكوى اوست . امير المؤمنين ( ع ) در دعا پروردگار خود را مخاطب قرار مىدهد و مىگويد : « اى آن كه از ذات او به ذات او راه برند » ، پس سخن خدا را دربارهء خود او بشنويم . / 38 « رَفِيعُ الدَّرَجاتِ - فرا برندهء درجات ، » براستى ، او مالك اين آفاق و مراتب و الا در دنيا و آخرت است ، و اوست كه مؤمنان را به بالاترين درجات كمال و پيشرفت و عزّت بالا مىبرد . امّا معنى ديگر اين آيه آن است كه ذات خداى تبارك و تعالى خود در والاترين درجات كمال در تمام صفات خويش است ، پس او در رحمت و عزّت و قدرت ، و . . . و . . . مطلق است هم چنان كه در انتقام و شدّت و . . . و . . . نيز مطلق است . « ذُو الْعَرْشِ - صاحب عرش است ، » يعنى صاحب قوّت و چيرگى ، پيش از اين گفته‌ايم كه عرش دو معنى دارد : نخست معناى مادّى است و آن اين كه عرش آفريده‌اى با حجمى گسترده ، و طولى كشيده و پايگاهى عظيم ، و دوّم معناى معنوى آن كه عرش رمز و مظهر قوّت و هيمنه است . پروردگار ما از آن درجات و الا رسالتهاى خود را به وسيلهء كسانى از بندگانش كه آنها را بر مىگزيند ، براى بشر مىفرستد ، رسالتهايى كه در زبان قرآن از