/ 33 امّا شريكانى كه شما آنها را پرستيديد ، و خداوند را نپرستيديد ، هرگز سودى به شما نمىرسانند ، زيرا هيچ فرمانروايى و حكمى ندارند . [ 13 ] و خداوند از بشر دور نيست و براى كسى كه عقلش را به كار مىاندازد كه انسانى را با او شريك سازد مجهول و ناشناس نيست ، و رحمت معنوى او كه در هدايت نمودار و متمثّل است در هر چيز و به هر وقت براى ما مهيّا و آماده است ، چه هر چيزى نشانه و دليلى است كه ما را به سوى پروردگارمان هدايت كند ، و رحمت مادّى او نيز در انواع رزقى كه از آسمان بر ما فرو بارد و از هر سو پيرامون ما را گرفته نمودار است . حال با وجود تمام اينها انسان از هيچ يك از اين دلايل استفاده نمىكند و براى پروردگار خود شريك مىتراشد ، مگر آن كه براستى مؤمن باشد و روى به درگاه او بياورد . « هُوَ الَّذِي يُرِيكُمْ آياتِهِ وَ يُنَزِّلُ لَكُمْ مِنَ السَّماءِ رِزْقاً وَ ما يَتَذَكَّرُ إِلَّا مَنْ يُنِيبُ - اوست كه آيات و نشانه‌هاى خويش را به شما نشان داد و ، برايتان از آسمان روزى فرستاد ، و كسى پند نمىگيرد مگر آن كه روى به درگاه خدا آورد . » « منيب » كسى است كه كارها را به خداوند رجوع مىدهد ( و از او مىداند ) و هر چه به سبب فراموشى يا خطا از او سر بزند ، به درگاه خدا توبه مىكند ، امّا مشرك نه از اين آيات سود مىبرد و نه از نعمتها بهره مىجويد تا به شناخت پروردگار خويش دست يابد ، زيرا او تمام اين امور را به شريكان ( مجعول براى خدا ) نسبت مىدهد ، و معتقد است كه منبع روزى او همان مالدار و صاحب سلطه است ، يا رزق او مربوط به عوامل حتمى و يا عواملى است كه از خود اوست ، پس از پروردگارش سپاسگزارى نمىكند و نعمتهاى او را ياد نمىكند . [ 14 ] چون شرك جهت رفتار انسان را در زندگى منحرف مىكند و آن را به سويى غير از خدا و غير از حق مىگرداند ، پروردگار ما بر ضرورت اخلاص در اعتقاد نسبت به ذات متعال خود ، بدور از تمام عوامل شرك ، تأكيد مىكند . از آنجا كه فشارهايى كه مؤمن با آنها مواجه مىشود ، اعمّ از فشارهاى اجتماعى و سياسى و اقتصادى از جانب ديگران از مهمترين و كارآمدترين عوامل