به نظر من اين آيه ( از لحاظ نحوى ) جمله‌اى تمام و مفيد معنى كاملى است كه مبتداى آن « تنزيل الكتاب » است و خبر آن « مِنَ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ » كه خبر از معناى متقدّم مىدهد . [ 3 ] اين آيات ما را با پروردگارمان از خلال ذكر صفات او آشنا مىكند ، و اين امر در مشخص كردن روابط ما با ذات متعال او براى ما سودمند است . نخستين نام خداوند كه در اينجا ياد شده اين است كه آمرزندهء گناه است ، و چه كسى جز خداست كه گناهان را بيامرزد ؟ و كدام رحمتى وسيعتر و گسترده‌تر از رحمتى است كه جريمهء گناه و نافرمانى را بشويد ؟ و كدام قدرتى مىتواند آثار بىشمار نافرمانيها را بر نفس و واقعيّت وجود آدمى جز رحمت و قدرت خداوند محو و نابود كند ؟ نامهاى خداوند به دل آرامش و سكون مىبخشد ، پس او آمرزنده گناه و توبه پذير و صاحب نعمتهاست و اگر اين آرامبخشى نمىبود ، بيگمان دل مؤمنان از شنيدن نام « سخت عقوبت » از جا كنده مىشد و فرو مىريخت . « غافِرِ الذَّنْبِ وَ قابِلِ التَّوْبِ شَدِيدِ الْعِقابِ ذِي الطَّوْلِ آمرزنده گناه ، توبه پذير ، سخت عقوبت ، صاحب نعمتها . » مؤمن بحقّ به صورتى متوازن و به فرخندگى زندگى مىكند ، اميد او را به توبه و كار نيك وا مىدارد و بيم او را از نافرمانى باز مىدارد . بيم از عذاب خدا همانند اميد به رحمت او تنها قضيه‌اى نفسانى و روانى نيست بلكه مراد از آنها عمل و كردار است . پس بر ما واجب است كه هنگام اميدوارى به حركت و پويندگى درآييم ، ولى نه در هر سويى ، بلكه راه خرسندى خدا و با پيروى از رهنمايى و هدايت او ، زيرا زندگى شبيه ميدان مين گذارى شده‌اى است و كسى در اين ميدان نجات مىيابد كه نقشه روشن و واضحى در اختيار دارد و با دقّت تمام بر اساس آن نقشه گام برمىدارد . امّا هنگامى كه انسان از حق منحرف شود گمراه خواهد شد ، و هرگز كسى را نمىيابد كه او را نجات دهد و رهايى بخشد ، زيرا خداى تعالى به تنها همان خداى صاحب تصرّفى است كه