و فرشتگان را پيام آورانى قرار داده ، و كمال دقّت و استوارى را در آفرينش به كار برده ، و بهترين تدبير را به انجام رسانده ، و خود توانمندى است حكيم ، به ما يادآور مىشود . و از آن جا كه پروردگار منشأ تمام نيكوييها و مبدء خير و اصل هر فضيلت و خلق نيكوست ، قرآن با بيان نامهاى خدا و افعال كريمانه و رحمت گسترده دامان او ، دلهاى مؤمنان را از پليديهاى غفلت و ناآگاهى مىزدايد . او صاحب ملك و دارندهء تدبير است ، پس در رحمتى را كه او گشايد كس نتواند بست و چون ببندد هيچ كس نتواند گشود . گمراهى و بىخبرى بشر نسبت بدين حقيقت او را به شرك نسبت به خداى بزرگ مىخواند و مىكشاند ، و قرآن به همهء مردم يادآور مىشود كه او آفريننده آسمانها و زمين و پديد آورندهء آن دو از عدم محض است و اوست كه از آن دو به آدمى روزى مىرساند / 6 و از اين رو تنها اوست كه شايستهء پرستش و بندگى است و هيچ خدايى جز او نيست ( پس بنگر كه ) چگونه از حق منحرفتان مىكنند ؟ براى آن كه بشر پروردگار خود را بشناسد نياز بدان دارد كه تمام موانع و پرده‌ها نظير : دنيا دوستى و فريفتگى بدان ، و پيروى از گمراهان و فريفتگان به آن ، و دنباله‌روى از شيطان يا ناپرهيزى كافى از او را از ميان ببرد . قرآن به ما يادآورى مىكند كه وعدهء خدا دربارهء ( پاداش ) حق است ، و در اين صورت بر ما واجب است كه از اين موانع بگذريم ، و نيز براى ما پاداش بد كافران و پاداش نيك نكوكاران و صالحان را آشكار مىسازد . پس از آن كه سياق آيات ما را نسبت به آراستن اعمال ( كه عادتى است نكوهيده ) بينا مىكند ، ديگر بار بر سر اين مطلب باز مىگردد كه ما را به عنوان زمينه‌چينى براى بيان محورى مهم ( و شايد اساسى ) در اين سوره به ياد پروردگار خويش افكند . آن محور مهمّ كدامست ؟ آدمى به سوى عزّت و توانگرى پيش مىرود و بر آن اشراف مىيابد ، ولى - به عادت - راه را گم مىكند و به جاى آن كه به وسيله آن دو مزيّت ايمان به خدا و