است و نيز عبارت از اين است كه انسان كيفيت زندگى خود را با ميزانى كه آن سوره به دست او مىدهد بسنجد ناگفته نماند كه زمانى كه اسلام رابطه دلبستگى انسان را به طبيعت امرى عرضى به شمار مىآورد منظور آن نيست كه نعمتها و طيبات دنيا را بر خود حرام گرداند بلكه مراد اين است كه از آنچه حلال و طيب است استفادهء ممكن را ببرد زيرا خداوند كه خالق زندگى و بشر است بهتر مىداند كه چه چيز به صلاح ما است و خير ما در آن است و در نتيجه اوست كه مىتواند برنامهء زندگى ما را معين كند و راه و روش ما را به ما تعليم نمايد . ديگر آن كه : فرق است ميان تعريف طبى يك بيمارى و دارويى كه به موجب آن تجويز مىشود . كتابهاى تربيتى و اخلاقى شبيه همان تعريف طبى هستند ولى قرآن كتابى است كه هم بيمارى را معرفى مىكند و هم خود دارويى است شفا بخش كه بيمارىهاى نفوس مردم را معالجه مىكند . مثلا قرآن به اين اكتفاء نمىكند كه در باب روابط آدمى با فرزندانش اندرز دهد ، بلكه مىكوشد تا ريشه‌هاى مشكلات روانى را بشناسد و آنها را از جاى بر كند . و براى اين منظور مثالها مىآورد و حقايق تاريخى را تبيين و تحليل مىكند . اين سوره را به نام مريم ناميد زيرا رابطه و علاقهء مريم عذرا به فرزندش عيسى عليه السلام يك علاقهء استثنايى و نمونه است .