/ 19 نخست آن كه ، پدر و مادر در امر تربيت فرزند خود بايد چند نكته را در نظر داشته باشند : 1 - پدر توجه داشته باشد كه پسرش امتداد وجود او باشد و صفات و سجاياى خانواده را در خود مجسم سازد . هر كس وارث تمدنى است كه ديگران در به وجود آوردنش سهم داشته و در راه آن رنج برده‌اند . تجارب همهء افراد بشر گرد آمده و به صورت تمدنى درآمده كه اينك به دست ما رسيده است ، تجارب ما هم بر آن افزوده خواهد شد و به آيندگان خواهد رسيد پس هر نسلى بايد آنچه را كه از پيشينيان گرفته است تكامل بخشد و به آيندگان تحويل دهد . و اين خود يكى از مسئوليتهاى انسان است . هر كس را به طور فطرى رغبت اين است كه چون ديده بر هم نهاد و زندگى را ترك گفت كسى باشد كه راه او را ادامه دهد و حامل ارزشهاى او گردد و نام و مال او را حفظ نمايد . 2 - شايسته است كه پدر به اين امر دانا و آگاه باشد كه نسل آينده دقيقا همانند نسل او نيست . بلكه نسلى است با ويژگيها و اعمال و رفتارهاى خودش بنا بر اين مسئوليتهاى ديگرى بر دوش خواهد داشت . پس بر پدر است كه فرزند خود را به گونه‌اى تربيت كند كه شايستهء زيستن در نسل آينده باشد و بتواند وظايف و مسئوليتهاى خود را به نيكوترين وجهى به جاى آورد و به عهده گيرد . اگر جز اين بينديشد و جز اين عمل كند كار او جز تكرار گذشته نخواهد بود و موجودى يك بعدى و عارى از هر گونه آمادگى و تجربه به اجتماع بالنده تحويل خواهد داد . 3 - در عين حال نبايد فرزندى كه تربيت مىكند به كلى رابطهء خود را با گذشته بريده باشد . نتيجهء چنين تربيتى اين است كه چون پدر به سبب سالمندى از كار باز ماند و خانه‌نشين گرديد فرزندش او را به چشم موجودى عجيب كه هيچ گونه ارتباطى با او نتوان گرفت ننگرد و تنها و بىهمدم و بى سرپرست رهايش نكند . بنا بر اين از صفاتى كه فرزندان بايد به آنها متصف باشند يكى اين است كه پلى باشند ميان گذشته و آينده به گونه‌اى كه هم با سنتهاى گذشته آشنا باشند و هم براى زندگى در جامعهء آينده مهيا و مستعد .